Shloka 53
Vāraṇāvata-prasaṃsā and the Pāṇḍavas’ Departure (वरणावत-प्रशंसा तथा पाण्डव-प्रयाणम्)
विशुद्धमिच्छन् गाड़ेय धर्मोपेतं प्रतिग्रहम् अन्तादन्तं परिक्रम्य नाध्यगच्छ॑ पयस्विनीम्,मैंने मन-ही-मन सोचा, यदि मैं किसी कम गायवाले ब्राह्मणसे गाय माँगता हूँ तो कहीं ऐसा न हो कि वह अपने अग्निहोत्र आदि कर्मोंमें लगा हुआ स्नातक गोदुग्धके बिना कष्टमें पड़ जाय; अतः जिसके पास बहुत-सी गौएँ हों, उसीसे धर्मानुकूल विशुद्ध दान लेनेकी इच्छा रखकर मैंने उस देशमें कई बार भ्रमण किया। गंगानन्दन! एक देशसे दूसरे देशमें घूमनेपर भी मुझे दूध देनेवाली कोई गाय न मिल सकी
viśuddham icchan gāḍeya dharmopetaṃ pratigraham | antād antaṃ parikramya nādhyagacchaṃ payasvinīm ||
Vaiśampāyana dijo: “Deseando un don puro, oh Gāḍeya, una aceptación legítima conforme al dharma, recorrí la tierra de extremo a extremo, y aun así no hallé una vaca que diera leche. Pues reflexioné en mi interior: si pidiera una vaca a un brāhmaṇa de escaso ganado, él—ocupado como snātaka en su agnihotra y otros ritos—podría padecer por falta de leche. Por eso, queriendo recibir una dádiva incontaminada y acorde con el dharma solo de quien poseyera muchas vacas, vagué por aquel país una y otra vez; pero aun yendo de una región a otra, no pude obtener una vaca que produjera leche.”
वैशम्पायन उवाच