Shloka 19
Adhyāya 129 — Public Acclaim of the Pāṇḍavas and Duryodhana’s Appeal to Dhṛtarāṣṭra
वैशम्पायन उवाच एवमुक्त्वा ययौ विद्वान् विदुर: स्वं निवेशनम् । कुन्ती चिन्तापरा भूत्वा सहासीना सुतैर्गुहि,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! विद्वान् विदुर यों कहकर अपने घरमें चले गये। इधर कुन्ती चिन्तामग्न होकर अपने चारों पुत्रोंके साथ चुपचाप घरमें बैठ रही
vaiśampāyana uvāca | evam uktvā yayau vidvān viduraḥ svaṁ niveśanam | kuntī cintāparā bhūtvā sahāsīnā sutair guhi ||
Dijo Vaiśampāyana: Habiendo hablado así, el sabio Vidura partió hacia su propia morada. Entretanto, Kuntī, oprimida por la ansiedad, permanecía sentada en silencio dentro de la casa junto a sus hijos, absorta en la preocupación por lo que el deber y la seguridad exigían en aquel momento.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of wise counsel and its aftermath: a dharmic advisor (Vidura) speaks and withdraws, while those responsible for protecting family and righteousness (Kuntī) must inwardly deliberate, often in silence, about the safest and most righteous course amid danger.
After delivering his message, Vidura returns to his own home. Kuntī remains inside, seated quietly with her sons, troubled and contemplative—signaling a tense moment where imminent risk and difficult decisions press upon the Pāṇḍava household.