पाण्डोः प्रेतकार्य-सम्पादनम्
Pāṇḍu’s Funeral Rites and Public Mourning
इस प्रकार श्रीमह्याभारत आदिपव॑के अन्तर्गत सम्भवपर्वमें धृतराष्ट्रपुत्रनामवर्णणविषयक एक सौ सोलहवाँ अध्याय पूरा हुआ
Iti prakāraḥ Śrīmahābhārate Ādiparvaṇi antargata-sambhava-parvaṇi Dhṛtarāṣṭra-putra-nāma-varṇana-viṣayaka eka-śata-ṣoḍaśatamaḥ adhyāyaḥ pūrṇaḥ.
Así concluye el capítulo centésimo decimosexto del Sambhava-parvan, contenido en el Ādi-parvan del sagrado Mahābhārata, relativo a la descripción y enumeración de los nombres de los hijos de Dhṛtarāṣṭra. Esta clausura señala el término formal de la sección, subrayando el cuidadoso registro del linaje que sustentará más adelante las consecuencias morales y políticas del poema épico.
वैशम्पायन उवाच
This colophon underscores the epic’s concern with lineage and accountability: naming and enumerating Dhṛtarāṣṭra’s sons frames later ethical and political outcomes, reminding readers that actions arise within inherited duties, rivalries, and responsibilities.
Vaiśampāyana signals the formal completion of a chapter in the Sambhava-parvan that focused on describing the names (and thereby the identity and scope) of Dhṛtarāṣṭra’s sons, closing that unit of narration before the story proceeds.