Shloka 2
Ādi-parva 109: Pāṇḍu’s Forest Hunt and Kiṃdama’s Curse (पाण्डोर्मृगयावृत्तान्तः—किंदमशापः)
ऊर्ध्वसस्या भवद् भूमि: सस्यानि रसवन्ति च । यर्थर्तुवर्षी पर्जन्यो बहुपुष्पफला द्रुमा:,पृथ्वीपर खेतीकी उपज बहुत बढ़ गयी, सभी अन्न सरस होने लगे, बादल ठीक समयपर वर्षा करते थे, वृक्षोंमें बहुत-से फल और फूल लगने लगे
Vaiśampāyana uvāca |
Ūrdhvasasyā bhavad bhūmiḥ, sasyāni rasavanti ca |
Yathārtuvarṣī parjanyo, bahupuṣpaphalā drumāḥ ||
Dijo Vaiśampāyana: La tierra se volvió rica en cosechas altas y abundantes, y los granos crecieron llenos de savia y sabor. El dios de la lluvia enviaba aguaceros en sus estaciones debidas, y los árboles daban muchas flores y frutos. Así, bajo el orden del dharma, la naturaleza misma se tornó generosa y la vida alcanzó prosperidad.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse links righteous order with well-being: when dharma prevails, the natural world becomes balanced—timely rains, fertile land, and abundant harvests—showing the ethical idea that governance and moral conduct sustain prosperity.
Vaiśampāyana describes a period of flourishing conditions: the land yields plentiful crops, rains arrive in season, and trees are laden with flowers and fruits, indicating a harmonious and auspicious phase in the story.