Shloka 57
अनुक्रमणिकाध्यायः (Anukramaṇikā Adhyāya) — Invocation, Narrator Frame, and Textual Scope
तत्राजगाम भगवान् ब्रह्मा लोकगुरु: स्वयम् । प्रीत्यर्थ तस्य चैवर्षेलोकानां हितकाम्पया,प्रशस्त व्रतधारी, निग्रहानुग्रह-समर्थ, सर्वज्ञ पराशरनन्दन ब्रह्मर्षि श्रीकृष्णद्वैघयायन इस इतिहासशिरोमणि महाभारतकी रचना करके यह विचार करने लगे कि अब शिष्योंको इस ग्रन्थका अध्ययन कैसे कराऊँ? जनतामें इसका प्रचार कैसे हो? द्वैपायन ऋषिका यह विचार जानकर लोकगुरु भगवान् ब्रह्मा उन महात्माकी प्रसन्नता तथा लोककल्याणकी कामनासे स्वयं ही व्यासजीके आश्रमपर पधारे
tatrājagāma bhagavān brahmā lokaguruḥ svayam | prītyarthaṁ tasya caivārṣer lokānāṁ hitakāmyayā ||
Entonces llegó allí el Bienaventurado Brahmā en persona—preceptor de los mundos—con el deseo de alegrar a aquel vidente y buscando el bien de todos los seres. El pasaje presenta su llegada a la vez como aliento personal para el sabio compositor y como un acto realizado por el bien público, subrayando que la transmisión de la historia sagrada es un deber ligado al beneficio universal.
Educational Q&A
Sacred knowledge and itihāsa are meant for lokahita—public welfare. Even divine beings support the proper transmission of dharma-oriented literature, showing that teaching and dissemination are ethical duties, not merely personal achievements.
Brahmā personally arrives where the sage is, intending to please him and to promote the welfare of the world. In the broader context, this supports Vyāsa’s concern about how to have the Mahābhārata studied and spread among people.