योगान्तरायाः, औपसर्गिकसिद्धयः, परवैराग्येन शैवप्रसादः
संत्याज्यं सर्वथा सर्वम् औपसर्गिकमात्मनः पैशाचे पार्थिवं चाप्यं राक्षसानां पुरे द्विजाः
saṃtyājyaṃ sarvathā sarvam aupasargikamātmanaḥ paiśāce pārthivaṃ cāpyaṃ rākṣasānāṃ pure dvijāḥ
Por ello, oh dos veces nacidos, debe abandonarse por completo toda influencia que mancille al sí mismo—ya provenga de contagios y fuerzas obstructivas (upasarga), de impureza semejante a piśāca, o de la pesada mancha terrenal que se halla en las moradas de los rākṣasas—para que el paśu (alma atada) permanezca apto para el culto devocional a Śiva y la disciplina del sendero Pāśupata.
Suta Goswami (narrating puranic injunctions to the sages of Naimisharanya)
It states that the worshipper must renounce all sources of impurity and obstructive influences, because fitness (adhikāra) and śauca protect the sanctity of Liṅga-pūjā and keep the pashu receptive to Śiva’s grace (anugraha).
By implication, Śiva as Pati is the supremely pure reality; approaching Him requires the pashu to withdraw from pasha-like defilements (grossness, fear, contamination, and tamasic influences) that cloud right knowledge and devotion.
It highlights śauca (purificatory discipline) and avoidance of tamasic/inauspicious environments—foundational observances supporting Pāśupata-oriented worship, japa, and steady pūjā without upasarga (obstruction).