Adhyaya 8

Verse 1

नाम सप्तमो ऽध्यायः क्रतोरनन्तरं जातो मित्रो (श्रो) नाम खगेश्वर / नारायणं जगद्योनिं स्तोतुं समुपचक्रमे

Después del sacrificio (Kratu), surgió el séptimo capítulo. Entonces el señor de las aves, llamado Mitra (según se oye), comenzó a entonar alabanzas a Nārāyaṇa, el seno-origen del universo.

Verse 2

मित्र उवाच / नतोस्म्यज्ञस्त्वच्चरणारविन्दं भवच्छिदं स्वस्त्ययनं भवच्छिदे / वेद स्वयं भगवान्वासुदेवो नाहं नाग्निर्न त्रिदेवा मुनीन्द्राः

Dijo Mitra: «Aunque soy ignorante, me postro ante el loto de Tus pies—Tú que cortas el devenir del mundo, Tú que eres el refugio auspicioso del que busca la liberación. En verdad, sólo el bienaventurado Señor Vāsudeva lo conoce plenamente; no yo, ni Agni, ni los tres dioses, ni siquiera los más excelsos sabios».

Verse 3

अथापरे भागवतप्रधाना यदा न जानीयुरथापरे कुतः / मां पाहि नित्यं परतोप्यधीश विश्वामित्रान्न्यून एवेति नित्यम् / अहं पर्जन्यार्द्विगुण एव नित्यमतो मम स्तवने नास्ति शक्तिः

«Algunos, los principales entre los bhāgavatas, podrían comprenderte; pero si ni siquiera ellos te conocen, ¿cómo podrían los demás? Protégeme siempre, oh Señor supremo más allá de todo; en verdad, soy perpetuamente inferior, aun a Viśvāmitra. Soy apenas una mínima porción, como una fracción frente a la abundancia de una nube de lluvia; por eso no tengo fuerza para ofrecerte una alabanza digna».

Verse 4

एवं स्तुत्वा हरिं मित्रस्तूष्णीमास तदा खग / तदनन्तरजा तारा स्तोतुं समुपचक्रमे

Así, tras alabar a Hari, Mitra—el ave Khaga—guardó silencio. Después de ello, Tārā, nacida a continuación, comenzó a entonar alabanzas.

Verse 5

तारोवाच अनन्येन तु भावेन भक्तिं कुर्वन्ति ये दृढाम् / त्वत्कृते त्यक्तकर्माणस्त्यक्तस्वजनबान्धवाः

Tārā dijo: Quienes, con un corazón indiviso, cultivan una bhakti firme—quienes por Ti han abandonado las obras mundanas y han renunciado incluso al apego a sus propios parientes y familiares.

Verse 6

त्वदाश्रयां कथां श्रुत्वा (दृष्ट्वा) शृण्वन्ति कथयन्ति च / तथैते साधवो विष्णो सर्वसंगविवर्जिताः

Habiendo escuchado (o contemplado) la narración sagrada que reposa en Ti, la oyen y también la relatan. Así, oh Viṣṇu, esos santos permanecen totalmente libres de todo apego mundano.

Verse 7

तन्मध्ये पतितां पाहि सदा मित्रसमां प्रभो / तारानन्तरजः प्राह निरृतिश्च खगेश्वर

«Protege a ella, que ha caído en esa región terrible, oh Señor—ella que siempre es como una amiga». Así habló Tārānantaraja; y también Nirṛti, oh soberano de las aves (Garuda).

Verse 8

निरृतिरुवाच / योगेन त्वय्यर्पितया च भक्त्या संयान्ति लोकाः परमां गतिं च / आसेवया सर्वगुणाधिकानां ज्ञानेन वैराग्ययुतेनदवे

Dijo Nirṛti: Por el yoga y por la bhakti ofrecida a Ti, los seres alcanzan el destino supremo. Sirviendo a quienes sobresalen en todas las virtudes, y mediante el conocimiento unido al desapego (vairāgya), llegan al estado divino.

Verse 9

चित्तस्य निग्रहेणैव विष्णोर्यान्ति परं पदम् / अतो मां पाहि दयया सदा तारासमं प्रभो / तदनन्तरजा स्तोतुं प्रावही तं प्रचक्रमे

Por el solo dominio de la mente, los devotos de Viṣṇu alcanzan la morada suprema. Por eso, oh Señor, protégeme siempre con compasión—oh Dueño, resplandeciente como las estrellas. Luego, inmediatamente, ella comenzó a alabarle y dio inicio a aquel himno.

Verse 10

प्रवाह्युवाच / सुताः प्रसंगेन भवन्ति वीर्यात्तव प्रसादात्परमाः सम्पदश्च / या ह्युत्तमश्लोकरसायनाः कथास्तत्सेवनादास्त्वपवर्गवर्त्मनि

Pravāhya dijo: Por la asociación (contigo), los hijos se vuelven poseedores de verdadero vigor, y por tu gracia surgen las más altas prosperidades. Pues los relatos que son el «néctar-medicina» de Uttamaśloka (el Señor Supremo) —por escucharlos y servirlos con devoción— establecen a uno en el sendero que conduce a la liberación.

Verse 11

भक्तिर्भवेत्सर्वदा देवदेव सदाप्यहं निरृतेः साम्यमेव / सहर्भाष्यकोमित्रः त्कयीतारः प्रकीर्तिताः

Que haya bhakti constante hacia Devadeva, el Dios de los dioses; aun así, se dice que uno alcanza sólo una igualdad de estado con Nirṛti. A quienes son «compañeros en la palabra» y «asociados y amigos» se les denomina así.

Verse 12

कोणाधिपो निरृतिश्च प्रावही प्रवहप्रिया / चत्वार एते पर्जन्यात्त्रिगुणाः परिकीर्तिताः

Koṇādhipa y Nirṛti, junto con Prāvahī y Pravahapriyā: estos cuatro son proclamados como las tres cualidades (triguṇas) que brotan de Parjanya, el principio portador de la lluvia.

Verse 13

तदनन्तरजान्वक्ष्ये ताञ्छृणु त्वं खगेश्वर / प्रवाहभार्यानन्तरजो विष्वक्सेनोथपार्षदः / वायुपुत्रो महाभागः हरिं स्तोतुं प्रचक्रमे

A continuación describiré al que nació después: escucha, oh señor de las aves (Garuda). Entonces Viṣvaksena, servidor del Señor, nacido tras Anantara de Pravāhā (su esposa), y ese noble hijo de Vāyu, comenzó a entonar himnos a Hari (Viṣṇu).

Verse 14

विष्वक्सेन उवाच / भगवान्मोक्षदः कृष्णः पूर्णानन्दो सदायदि / यदि स्यात्परमा भक्तिर्ह्य परोक्षत्वसाधना

Dijo Viṣvaksena: Si uno se mantiene siempre en el Señor—Kṛṣṇa, dador de liberación, plenitud de bienaventuranza—entonces, cuando surge la devoción suprema, ella misma se vuelve el medio de la realización directa (aparokṣa) de Él.

Verse 15

तथा स्वगुरुमारभ्य ब्रह्मान्तेषु च साधुषु / तद्योग्यतानुसारेण भक्तिर्निष्कपटा यदि

Asimismo, desde el propio maestro espiritual hasta Brahmā y los santos, si se ofrece devoción sin engaño, conforme a la dignidad de cada uno, esa devoción se vuelve eficaz en lo espiritual.

Verse 16

तुलस्यादिषु जीवेषु यदि स्यात्प्रीतिरण्डज / संस्मृतिश्च तदा नाशी भूयादेव न संशयः

Oh nacido del huevo (Garuda), si hay amorosa devoción hacia los seres vivos como Tulasi y otros semejantes, y si permanece el recuerdo (del Señor y del dharma), entonces el destructor del pecado ciertamente se manifiesta—sin duda alguna.

Verse 17

एवं स्तुत्त्वा महाभागो विष्वक्से नो महाप्रभो / तूष्णीं बभूव गरुड प्राञ्जलिर्नम्रकन्धरः / मित्रादहं न्यून एव नात्र कार्या विचारणा

Así, tras alabar al gran Señor Viṣvaksena, el noble Garuḍa guardó silencio—con las manos juntas en reverencia y el cuello inclinado con humildad—pensando: «Frente a mi amigo (el Señor), yo soy en verdad inferior; no hay necesidad de deliberar sobre ello»។