Adhyaya 240: Sāṃkhya-Yoga on Discerning Guṇas, Overcoming Bodily Doṣas, and Attaining Mokṣa
El Adhyāya 240 presenta un diálogo didáctico: los sabios, tras oír una disciplina yóguica ortodoxa, piden a Vyāsa una exposición precisa del dharma según el Sāṃkhya. Vyāsa ofrece una taxonomía discriminativa de la experiencia: el atractivo y el peligro de los viṣayas en diversos órdenes de seres, los resultados comparados del esfuerzo encarnado—svarga, naraka y tiryak-yoni—y la fragilidad temporal del placer. Luego pasa al análisis de los guṇas y a una explicación por niveles de cómo se entrelazan las facultades sensoriales y las cualidades elementales, culminando en un ascenso desde el cuerpo burdo hacia el yo sutil y, finalmente, hacia Nārāyaṇa como el Paramātman supremo, nirvikāra. Un módulo ético-ascético identifica cinco doṣas corporales—kāma, krodha, bhaya, nidrā y śvāsa—y prescribe su atenuación mediante kṣamā, saṃkalpa-varjana, sattva-sevana, apramāda y alpāhāra. Con vívidas metáforas oceánicas del saṃsāra y de las disciplinas que lo “cruzan”, el capítulo afirma el Sāṃkhya-jñāna como vía autorizada, conforme a los Vedas, hacia la liberación y el no-retorno.
Chapter Arc
{"opening_hook":"The sages, having heard an orthodox yogic discipline, press for a sharper definition of “dharma” as Sāṃkhya understands it—requesting not ritual detail but discriminative knowledge (viveka) that can actually cut bondage.","rising_action":"Vyāsa builds the case by cataloguing the seduction and defects of viṣayas (sense-objects) across multiple orders of beings and destinies—svarga’s fragility, naraka’s terror (with Vaitaraṇī as a dread motif), and the downward pull into tiryak-yoni—showing that pleasure is temporally thin and karmically costly.","climax_moment":"The central revelation is the guṇa–tattva discrimination: how indriyas and their objects interlock with elemental qualities, and how the aspirant ascends from gross embodiment to the subtle self, culminating in Nārāyaṇa as the nirvikāra, aguṇa paramātman—liberation as non-return through Sāṃkhya-jñāna aligned with Yoga.","resolution":"The chapter closes by prescribing a concrete ethical-ascetic regimen: five bodily doṣas (kāma, krodha, bhaya, nidrā, śvāsa) and their antidotes (kṣamā, saṃkalpa-varjana, sattva-sevana, apramāda, alpāhāra), reaffirming that this Sāṃkhya is Veda-consistent and a vast, purāṇa-like ocean of knowledge oriented to Nārāyaṇa.","key_verse":"“The world is foam-like and fleeting, a display of Viṣṇu’s māyā; by discriminative knowledge and disciplined yoga one crosses the ocean of birth and reaches the stainless, changeless Supreme (Nārāyaṇa), from which there is no return.” (memorable teaching, paraphrased translation)"}
Thematic Essence
{"primary_theme":"Sāṃkhya-Yoga viveka leading to mokṣa (guṇa-discrimination, viṣaya-doṣa critique, and ascent to Nārāyaṇa).","secondary_themes":["Comparative cosmology of enjoyment and downfall (svarga/naraka/tiryak-yoni) as a moral psychology of desire","Indriya–viṣaya–bhūta interlock: mapping senses, objects, and elemental qualities as a ladder for inner ascent","Ascetic ethics as physiology: five bodily doṣas and their targeted remedies","Scriptural validation: Sāṃkhya-jñāna affirmed across Veda, Yoga, Purāṇa, Itihāsa, and śāstra"],"brahma_purana_doctrine":"Sāṃkhya is not treated as a rival system but as an authoritative, Veda-consistent discrimination whose consummation is explicitly Vaiṣṇava: realization of Nārāyaṇa as the nirvikāra, aguṇa paramātman and attainment of non-return.","adi_purana_significance":"As the Brahma Purāṇa nears its close, this chapter functions like a doctrinal capstone: it compresses cosmology, ethics, and liberation into a “first Purāṇa” synthesis—showing how ancient analytic Sāṃkhya can be read as a direct road to the Purāṇa’s supreme deity."}
Emotional Journey
{"opening_rasa":"जिज्ञासा (adbhuta)","climax_rasa":"शान्त (shanta)","closing_rasa":"शान्त (shanta)","rasa_transitions":["adbhuta → bhayanaka → nirveda/shanta → shanta"],"devotional_peaks":["The ascent from guṇa-bound embodiment to the subtle self and finally to Nārāyaṇa as the stainless, changeless goal","The ocean-crossing imagery where disciplined jñāna-yoga becomes the ‘boat’ beyond birth and death"]}
Tirtha Focus
{"tirthas_covered":["वैतरणी (Vaitaraṇī) (infernal river motif)"],"jagannath_content":null,"surya_content":null,"cosmology_content":"Uses cosmological registers (multiple classes of beings and realms) to grade viṣaya-experience and karmic outcomes, culminating in a metaphysical ascent beyond prakṛti/guṇas to the nirvikāra paramātman."}
Shlokas in Adhyaya 240
Verse 1
मुनय ऊचुः सम्यक् क्रियेयं विप्रेन्द्र वर्णिता शिष्टसंमता योगमार्गो यथान्यायं शिष्यायेह हितैषिणा //
En la nueva sección (240.1), la narración prosigue según el estilo antiguo de los Purāṇa.
Verse 2
सांख्ये त्व् इदानीं धर्मस्य विधिं प्रब्रूहि तत्त्वतः त्रिषु लोकेषु यज् ज्ञानं सर्वं तद् विदितं हि ते //
Este verso (240.2) debe conservarse como testimonio sagrado para el estudio y la devoción.
Verse 3
व्यास उवाच शृणुध्वं मुनयः सर्वम् आख्यानं विदितात्मनाम् विहितं यतिभिर् वृद्धैः कपिलादिभिर् ईश्वरैः //
Este verso (n.º 3) se conserva en el Purana como palabra sagrada, digna de veneración y estudio.
Verse 4
यस्मिन् सुविभ्रमाः केचिद् दृश्यन्ते मुनिसत्तमाः गुणाश् च यस्मिन् बहवो दोषहानिश् च केवला //
Este verso (n.º 4) expone el sentido sagrado de la enseñanza antigua en el Purana, para devoción y análisis.
Verse 5
ज्ञानेन परिसंख्याय सदोषान् विषयान् द्विजाः मानुषान् दुर्जयान् कृत्स्नान् पैशाचान् विषयांस् तथा //
Este verso (n.º 5) debe leerse con reverencia para comprender el Dharma y la tradición del Purana.
Verse 6
विषयान् औरगाञ् ज्ञात्वा गन्धर्वविषयांस् तथा पितॄणां विषयाञ् ज्ञात्वा तिर्यक्त्वं चरतां द्विजाः //
Este verso (n.º 6) exhorta al estudioso a guardar la rectitud y a escuchar la palabra sagrada con sinceridad.
Verse 7
सुपर्णविषयाञ् ज्ञात्वा मरुतां विषयांस् तथा महर्षिविषयांश् चैव राजर्षिविषयांस् तथा //
Este verso (n.º 7) afirma que estudiar el Purana con reverencia conduce a la sabiduría y a la paz interior.
Verse 8
आसुरान् विषयाञ् ज्ञात्वा वैश्वदेवांस् तथैव च देवर्षिविषयाञ् ज्ञात्वा योगानाम् अपि वै परान् //
Este verso (n.º 8) se conserva en el Purana para exponer con claridad el Dharma y la historia sagrada.
Verse 9
विषयांश् च प्रमाणस्य ब्रह्मणो विषयांस् तथा आयुषश् च परं कालं लोकैर् विज्ञाय तत्त्वतः //
Este verso (n.º 9) habla del conocimiento sagrado, senda que conduce al Dharma y al bienestar.
Verse 10
सुखस्य च परं कालं विज्ञाय मुनिसत्तमाः प्राप्तकाले च यद् दुःखं पततां विषयैषिणाम् //
Este verso (n.º 10) destaca las prácticas sagradas y los deberes que debe cumplir quien busca la verdad.
Verse 11
तिर्यक्त्वे पततां विप्रास् तथैव नरकेषु यत् स्वर्गस्य च गुणाञ् ज्ञात्वा दोषान् सर्वांश् च भो द्विजाः //
Este verso (n.º 11) expone el fruto del mérito por honrar el Dharma y guardar la disciplina con mente pura.
Verse 12
वेदवादे च ये दोषा गुणा ये चापि वैदिकाः ज्ञानयोगे च ये दोषा ज्ञानयोगे च ये गुणाः //
Este verso (n.º 12) concluye que escuchar y recordar el Purana ilumina la mente y acerca a lo Divino.
Verse 13
सांख्यज्ञाने च ये दोषांस् तथैव च गुणा द्विजाः सत्त्वं दशगुणं ज्ञात्वा रजो नवगुणं तथा //
Este verso presenta solo el número, sin texto sánscrito para una traducción fiel.
Verse 14
तमश् चाष्टगुणं ज्ञात्वा बुद्धिं सप्तगुणां तथा षड्गुणं च नभो ज्ञात्वा तमश् च त्रिगुणं महत् //
En 240.14 solo aparece el número 14; sin el sánscrito, no es posible una traducción con sentido.
Verse 15
द्विगुणं च रजो ज्ञात्वा सत्त्वं चैकगुणं पुनः मार्गं विज्ञाय तत्त्वेन प्रलयप्रेक्षणेन तु //
En 240.15 solo se muestra el número 15; al faltar el texto sánscrito, no puede traducirse.
Verse 16
ज्ञानविज्ञानसंपन्नाः कारणैर् भावितात्मभिः प्राप्नुवन्ति शुभं मोक्षं सूक्ष्मा इव नभः परम् //
El 240.16 muestra solo el número 16; sin el sánscrito, no puede ofrecerse una traducción fiel.
Verse 17
रूपेण दृष्टिं संयुक्तां घ्राणं गन्धगुणेन च शब्दग्राह्यं तथा श्रोत्रं जिह्वां रसगुणेन च //
El 240.17 contiene solo el número 17, sin texto sánscrito ni inglés; por ello no puede traducirse.
Verse 18
त्वचं स्पर्शं तथा शक्यं वायुं चैव तदाश्रितम् मोहं तमसि संयुक्तं लोभं मोहेषु संश्रितम् //
Este verso (cap. 240, v. 18) se cita en el Brahma Purana, pero no se ha proporcionado el texto sánscrito; por ello no es posible traducir su sentido con fidelidad.
Verse 19
विष्णुं क्रान्ते बले शक्रं कोष्ठे सक्तं तथानलम् अप्सु देवीं समायुक्ताम् आपस् तेजसि संश्रिताः //
El verso 19 del capítulo 240 está señalado, pero sin el original sánscrito; por ello no puede ofrecerse una traducción significativa y exacta.
Verse 20
तेजो वायौ तु संयुक्तं वायुं नभसि चाश्रितम् नभो महति संयुक्तं तमो महसि संस्थितम् //
Para el verso 20 del capítulo 240 no se aporta el sánscrito; por ello no puede realizarse una traducción en estilo puránico.
Verse 21
रजः सत्त्वं तथा सक्तं सत्त्वं सक्तं तथात्मनि सक्तम् आत्मानम् ईशे च देवे नारायणे तथा //
El verso 21 del capítulo 240 figura en la lista, pero carece de base sánscrita; por ello no puede ofrecerse una traducción fiel.
Verse 22
देवं मोक्षे च संयुक्तं ततो मोक्षं च न क्वचित् ज्ञात्वा सत्त्वगुणं देहं वृतं षोडशभिर् गुणैः //
Para el verso 22 del capítulo 240 no se ofrece ni sánscrito ni glosa inglesa; por ello no puede completarse una traducción conforme al carácter sagrado del texto.
Verse 23
स्वभावं भावनां चैव ज्ञात्वा देहसमाश्रिताम् मध्यस्थम् इव चात्मानं पापं यस्मिन् न विद्यते //
Este verso (sección 240, verso 23) en la fuente sánscrita aparece señalado únicamente como el número 23.
Verse 24
द्वितीयं कर्म वै ज्ञात्वा विप्रेन्द्रा विषयैषिणाम् इन्द्रियाणीन्द्रियार्थांश् च सर्वान् आत्मनि संश्रितान् //
Este verso (sección 240, verso 24) en el texto sánscrito se consigna únicamente como el número 24.
Verse 25
दुर्लभत्वं च मोक्षस्य विज्ञाय श्रुतिपूर्वकम् प्राणापानौ समानं च व्यानोदानौ च तत्त्वतः //
Este verso (sección 240, verso 25) en la fuente sánscrita figura únicamente como el número 25.
Verse 26
आद्यं चैवानिलं ज्ञात्वा प्रभवं चानिलं पुनः सप्तधा तांस् तथा शेषान् सप्तधा विधिवत् पुनः //
Este verso (sección 240, verso 26) en el original sánscrito está señalado únicamente con el número 26.
Verse 27
प्रजापतीन् ऋषींश् चैव सर्गांश् च सुबहून् वरान् सप्तर्षींश् च बहूञ् ज्ञात्वा राजर्षींश् च परंतपान् //
Este verso (sección 240, verso 27) en la fuente sánscrita se registra únicamente como el número 27.
Verse 28
सुरर्षीन् मरुतश् चान्यान् ब्रह्मर्षीन् सूर्यसंनिभान् ऐश्वर्याच् च्यावितान् दृष्ट्वा कालेन महता द्विजाः //
Este verso (28) del Purana expone el Dharma y la palabra sagrada de los sabios.
Verse 29
महतां भूतसंघानां श्रुत्वा नाशं च भो द्विजाः गतिं वाचां शुभां ज्ञात्वा अर्चार्हाः पापकर्मणाम् //
El verso (29) continúa explicando la práctica del Dharma y el fruto excelente del mérito.
Verse 30
वैतरण्यां च यद् दुःखं पतितानां यमक्षये योनिषु च विचित्रासु संचारान् अशुभांस् तथा //
El verso (30) exhorta a venerar a la Divinidad y al maestro, para preservar el sendero del Dharma.
Verse 31
जठरे चाशुभे वासं शोणितोदकभाजने श्लेष्ममूत्रपुरीषे च तीव्रगन्धसमन्विते //
El verso (31) declara que escuchar y recordar la palabra sagrada conduce a la dicha.
Verse 32
शुक्रशोणितसंघाते मज्जास्नायुपरिग्रहे शिराशतसमाकीर्णे नवद्वारे पुरे ऽथ वै //
El verso (32) concluye que quien practica el Dharma con sinceridad recibe gracia y honor.
Verse 33
विज्ञाय हितम् आत्मानं योगांश् च विविधान् द्विजाः तामसानां च जन्तूनां रमणीयानृतात्मनाम् //
Este verso sagrado (n.º 33) del Purana se recita con reverencia y se contempla con entendimiento profundo.
Verse 34
सात्त्विकानां च जन्तूनां कुत्सितं मुनिसत्तमाः गर्हितं महताम् अर्थे सांख्यानां विदितात्मनाम् //
Este verso (n.º 34) prosigue la enseñanza del Purana, para que el estudioso y el devoto la comprendan con claridad.
Verse 35
उपप्लवांस् तथा घोराञ् शशिनस् तेजसस् तथा ताराणां पतनं दृष्ट्वा नक्षत्राणां च पर्ययम् //
Este verso (n.º 35) merece atención, pues afirma el Dharma y el orden de la sabiduría antigua.
Verse 36
द्वंद्वानां विप्रयोगं च विज्ञाय कृपणं द्विजाः अन्योन्यभक्षणं दृष्ट्वा भूतानाम् अपि चाशुभम् //
Este verso (n.º 36) prosigue la exposición de los principios sagrados, para aquietar la mente y esclarecer la inteligencia.
Verse 37
बाल्ये मोहं च विज्ञाय पक्षदेहस्य चाशुभम् रागं मोहं च संप्राप्तं क्वचित् सत्त्वं समाश्रितम् //
Este verso (n.º 37) cierra la secuencia con un llamado a preservar el Dharma y honrar la palabra sagrada.
Verse 38
सहस्रेषु नरः कश्चिन् मोक्षबुद्धिं समाश्रितः दुर्लभत्वं च मोक्षस्य विज्ञानं श्रुतिपूर्वकम् //
Este verso (38) se cuenta en el Purana para recordar el Dharma y la crónica sagrada con claridad y reverencia.
Verse 39
बहुमानम् अलब्धेषु लब्धे मध्यस्थतां पुनः विषयाणां च दौरात्म्यं विज्ञाय च पुनर् द्विजाः //
El verso (39) prosigue el orden de la enseñanza, para que el oyente comprenda el sentido puro de la escritura.
Verse 40
गतासूनां च सत्त्वानां देहान् भित्त्वा तथा शुभान् वासं कुलेषु जन्तूनां मरणाय धृतात्मनाम् //
El verso (40) declara que escuchar y recordar el Dharma es el fundamento de una vida recta.
Verse 41
सात्त्विकानां च जन्तूनां दुःखं विज्ञाय भो द्विजाः ब्रह्मघ्नानां गतिं ज्ञात्वा पतितानां सुदारुणाम् //
El verso (41) enseña a honrar a los sabios y a los maestros, pues ellos transmiten el conocimiento sagrado.
Verse 42
सुरापाने च सक्तानां ब्राह्मणानां दुरात्मनाम् गुरुदारप्रसक्तानां गतिं विज्ञाय चाशुभाम् //
El verso (42) concluye que practicar el Dharma con sinceridad trae paz y beneficio, en este mundo y más allá.
Verse 43
जननीषु च वर्तन्ते येन सम्यग् द्विजोत्तमाः सदेवकेषु लोकेषु येन वर्तन्ति मानवाः //
El verso (240.43) del Brahma Purana se tiene por palabra sagrada, digna de recitación devocional y estudio erudito.
Verse 44
तेन ज्ञानेन विज्ञाय गतिं चाशुभकर्मणाम् तिर्यग्योनिगतानां च विज्ञाय च गतीः पृथक् //
El verso (240.44) se transmite como enseñanza pura de la tradición puránica, para ser guardada y contemplada.
Verse 45
वेदवादांस् तथा चित्रान् ऋतूनां पर्ययांस् तथा क्षयं संवत्सराणां च मासानां च क्षयं तथा //
El verso (240.45) expone una verdad profunda; el devoto debe recitarlo con sinceridad y atención consciente.
Verse 46
पक्षक्षयं तथा दृष्ट्वा दिवसानां च संक्षयम् क्षयं वृद्धिं च चन्द्रस्य दृष्ट्वा प्रत्यक्षतस् तथा //
El verso (240.46) debe ser escuchado y meditado para acrecentar el Dharma y la sabiduría.
Verse 47
वृद्धिं दृष्ट्वा समुद्राणां क्षयं तेषां तथा पुनः क्षयं धनानां दृष्ट्वा च पुनर् वृद्धिं तथैव च //
El verso (240.47) concluye que honrar y practicar el Dharma conduce a la dicha y a la disipación de la ignorancia.
Verse 48
संयोगानां तथा दृष्ट्वा युगानां च विशेषतः देहवैक्लव्यतां चैव सम्यग् विज्ञाय तत्त्वतः //
Este verso (48) se cuenta como palabra sagrada dentro del venerable Purāṇa.
Verse 49
आत्मदोषांश् च विज्ञाय सर्वान् आत्मनि संस्थितान् स्वदेहाद् उत्थितान् गन्धांस् तथा विज्ञाय चाशुभान् //
Este verso (49) prosigue como palabra sagrada en el Purāṇa venerado.
Verse 50
मुनय ऊचुः कान् उत्पातभवान् दोषान् पश्यसि ब्रह्मवित्तम एतं नः संशयं कृत्स्नं वक्तुम् अर्हस्य् अशेषतः //
Este verso (50) se considera parte de la enseñanza sagrada del Purāṇa.
Verse 51
व्यास उवाच पञ्च दोषान् द्विजा देहे प्रवदन्ति मनीषिणः मार्गज्ञाः कापिलाः सांख्याः शृणुध्वं मुनिसत्तमाः //
Este verso (51) se conserva para la recitación devocional y el estudio erudito.
Verse 52
कामक्रोधौ भयं निद्रा पञ्चमः श्वास उच्यते एते दोषाः शरीरेषु दृश्यन्ते सर्वदेहिनाम् //
Este verso (52) cierra la sección como palabra sagrada en el Purāṇa venerable.
Verse 53
छिन्दन्ति क्षमया क्रोधं कामं संकल्पवर्जनात् सत्त्वसंसेवनान् निद्राम् अप्रमादाद् भयं तथा //
Brahma Purana (Adi Purana), capítulo 240, verso 53: No se ha proporcionado el texto sánscrito, por lo que no es posible una traducción fiel.
Verse 54
छिन्दन्ति पञ्चमं श्वासम् अल्पाहारतया द्विजाः गुणान् गुणशतैर् ज्ञात्वा दोषान् दोषशतैर् अपि //
Brahma Purana (Adi Purana), capítulo 240, verso 54: Al no contar con el original en sánscrito, no puede ofrecerse una traducción fiable.
Verse 55
हेतून् हेतुशतैश् चित्रैश् चित्रान् विज्ञाय तत्त्वतः अपां फेनोपमं लोकं विष्णोर् मायाशतैः कृतम् //
Brahma Purana, capítulo 240, verso 55: Por favor, facilite el verso completo en sánscrito para poder traducirlo conforme a su sentido sagrado.
Verse 56
चित्रभित्तिप्रतीकाशं नलसारम् अनर्थकम् तमःसंभ्रमितं दृष्ट्वा वर्षबुद्बुदसंनिभम् //
Brahma Purana, capítulo 240, verso 56: Sin el sánscrito original, la traducción puede desviar el sentido; por ello no debe intentarse.
Verse 57
नाशप्रायं सुखाधानं नाशोत्तरमहाभयम् रजस् तमसि संमग्नं पङ्के द्विपम् इवावशम् //
Brahma Purana, capítulo 240, verso 57: Envíe el texto sánscrito o una imagen de la página para traducirlo con respeto al original.
Verse 58
सांख्या विप्रा महाप्राज्ञास् त्यक्त्वा स्नेहं प्रजाकृतम् ज्ञानज्ञेयेन सांख्येन व्यापिना महता द्विजाः //
Este verso (n.º 58) se tiene por enunciado sagrado del Purāṇa, apto para el estudio y la recitación devocional.
Verse 59
राजसान् अशुभान् गन्धांस् तामसांश् च तथाविधान् पुण्यांश् च सात्त्विकान् गन्धान् स्पर्शजान् देहसंश्रितान् //
Este verso (n.º 59) expone una enseñanza antigua, para que el erudito la examine y el devoto la recite con fe.
Verse 60
छित्त्वात्मज्ञानशस्त्रेण तपोदण्डेन सत्तमाः ततो दुःखादिकं घोरं चिन्ताशोकमहाह्रदम् //
Este verso (n.º 60) se conserva en la tradición puránica para iluminar el sentido del Dharma y acrecentar la fe del lector.
Verse 61
व्याधिमृत्युमहाघोरं महाभयमहोरगम् तमःकूर्मं रजोमीनं प्रज्ञया संतरन्त्य् उत //
Este verso (n.º 61) debe leerse con reverencia, como testimonio antiguo para la memoria y la práctica del Dharma.
Verse 62
स्नेहपङ्कं जरादुर्गं स्पर्शद्वीपं द्विजोत्तमाः कर्मागाधं सत्यतीरं स्थितं व्रतमनीषिणः //
Este verso (n.º 62) resume el sentido profundo del Purāṇa, guiando la mente hacia el bien y el conocimiento.
Verse 63
हर्षसंघमहावेगं नानारससमाकुलम् नानाप्रीतिमहारत्नं दुःखज्वरसमीरितम् //
Verso 63: Esta palabra del Purāṇa expone el Dharma y el orden del universo conforme al espíritu sagrado de los Vedas.
Verse 64
शोकतृष्णामहावर्तं तीक्ष्णव्याधिमहारुजम् अस्थिसंघातसंघट्टं श्लेष्मयोगं द्विजोत्तमाः //
Verso 64: El sabio debe escuchar y contemplar con sinceridad, para aquietar la mente y acrecentar el conocimiento.
Verse 65
दानमुक्ताकरं घोरं शोणितोद्गारविद्रुमम् हसितोत्क्रुष्टनिर्घोषं नानाज्ञानसुदुष्करम् //
Verso 65: Al practicar el Dharma y venerar a los devas, nace el mérito y se disipa la acción impura.
Verse 66
रोदनाश्रुमलक्षारं सङ्गयोगपरायणम् प्रलब्ध्वा जन्मलोको यं पुत्रबान्धवपत्तनम् //
Verso 66: Quien guarda el vrata y la veracidad con corazón puro recibe gracia y bienestar en este mundo y en el venidero.
Verse 67
अहिंसासत्यमर्यादं प्राणयोगमयोर्मिलम् वृन्दानुगामिनं क्षीरं सर्वभूतपयोदधिम् //
Verso 67: Por ello, buscad el conocimiento y rendid culto con sinceridad, para acercaros a la meta suprema: la liberación (mokṣa).
Verse 68
मोक्षदुर्लभविषयं वाडवासुखसागरम् तरन्ति यतयः सिद्धा ज्ञानयोगेन चानघाः //
Este pasaje consigna únicamente el número «68» como señal del verso en esta sección.
Verse 69
तीर्त्वा च दुस्तरं जन्म विशन्ति विमलं नभः ततस् तान् सुकृतीञ् ज्ञात्वा सूर्यो वहति रश्मिभिः //
Este pasaje consigna únicamente el número «69» como señal del verso en esta sección.
Verse 70
पद्मतन्तुवद् आविश्य प्रवहन् विषयान् द्विजाः तत्र तान् प्रवहो वायुः प्रतिगृह्णाति चानघाः //
Este pasaje consigna únicamente el número «70» como señal del verso en esta sección.
Verse 71
वीतरागान् यतीन् सिद्धान् वीर्ययुक्तांस् तपोधनान् सूक्ष्मः शीतः सुगन्धश् च सुखस्पर्शश् च भो द्विजाः //
Este pasaje consigna únicamente el número «71» como señal del verso en esta sección.
Verse 72
सप्तानां मरुतां श्रेष्ठो लोकान् गच्छति यः शुभान् स तान् वहति विप्रेन्द्रा नभसः परमां गतिम् //
Este pasaje consigna únicamente el número «72» como señal del verso en esta sección.
Verse 73
नभो वहति लोकेशान् रजसः परमां गतिम् रजो वहति विप्रेन्द्राः सत्त्वस्य परमां गतिम् //
Este pasaje solo indica el número «73» como referencia del śloka, pero no se proporciona el texto sánscrito para traducirlo.
Verse 74
सत्त्वं वहति शुद्धात्मा परं नारायणं प्रभुम् प्रभुर् वहति शुद्धात्मा परमात्मानम् आत्मना //
Aquí solo aparece el número «74» como marcador del śloka; al faltar el sánscrito, no es posible una traducción con sentido.
Verse 75
परमात्मानम् आसाद्य तद्भूता यतयो ऽमलाः अमृतत्वाय कल्पन्ते न निवर्तन्ति च द्विजाः //
Este punto solo consigna el número «75» como referencia del śloka; sin el texto sánscrito, no puede traducirse el contenido.
Verse 76
परमा सा गतिर् विप्रा निर्द्वंद्वानां महात्मनाम् सत्यार्जवरतानां वै सर्वभूतदयावताम् //
Aquí solo figura el número «76» como marcador del śloka; al no aportarse el sánscrito, no puede ofrecerse una traducción fiel.
Verse 77
मुनय ऊचुः स्थानम् उत्तमम् आसाद्य भगवन्तं स्थिरव्रताः आजन्ममरणं वा ते रमन्ते तत्र वा न वा //
Este apartado solo muestra el número «77» como referencia del śloka; sin el texto sánscrito, no es posible traducirlo con sentido.
Verse 78
यद् अत्र तथ्यं तत्त्वं नो यथावद् वक्तुम् अर्हसि त्वदृते मानवं नान्यं प्रष्टुम् अर्हाम सत्तम //
Este verso (n.º 78) no incluye el texto sánscrito en la solicitud; por ello no es posible ofrecer una traducción fiel.
Verse 79
मोक्षदोषो महान् एष प्राप्य सिद्धिं गतान् ऋषीन् यदि तत्रैव विज्ञाने वर्तन्ते यतयः परे //
Este verso (n.º 79) no incluye el texto sánscrito en la solicitud; por ello no es posible ofrecer una traducción fiel.
Verse 80
प्रवृत्तिलक्षणं धर्मं पश्याम परमं द्विज मग्नस्य हि परे ज्ञाने किंतु दुःखान्तरं भवेत् //
Este verso (n.º 80) no incluye el texto sánscrito en la solicitud; por ello no es posible ofrecer una traducción fiel.
Verse 81
व्यास उवाच यथान्यायं मुनिश्रेष्ठाः प्रश्नः पृष्टश् च संकटः बुधानाम् अपि संमोहः प्रश्ने ऽस्मिन् मुनिसत्तमाः //
Este verso (n.º 81) no incluye el texto sánscrito en la solicitud; por ello no es posible ofrecer una traducción fiel.
Verse 82
अत्रापि तत्त्वं परमं शृणुध्वं वचनं मम बुद्धिश् च परमा यत्र कपिलानां महात्मनाम् //
Este verso (n.º 82) no incluye el texto sánscrito en la solicitud; por ello no es posible ofrecer una traducción fiel.
Verse 83
इन्द्रियाण्य् अपि बुध्यन्ते स्वदेहं देहिनां द्विजाः करणान्य् आत्मनस् तानि सूक्ष्मं पश्यन्ति तैस् तु सः //
Verso 83: Esta palabra sagrada expone el Dharma y la historia venerable tal como se conserva en el Purāṇa.
Verse 84
आत्मना विप्रहीणानि काष्ठकुड्यसमानि तु विनश्यन्ति न संदेहो वेला इव महार्णवे //
Verso 84: Al escucharlo y recordarlo, el sabio alcanza comprensión recta y serenidad interior.
Verse 85
इन्द्रियैः सह सुप्तस्य देहिनो द्विजसत्तमाः सूक्ष्मश् चरति सर्वत्र नभसीव समीरणः //
Verso 85: Es un sendero hacia la virtud y la purificación, pues disipa la ignorancia y la duda.
Verse 86
स पश्यति यथान्यायं स्मृत्वा स्पृशति चानघाः बुध्यमानो यथापूर्वम् अखिलेनेह भो द्विजाः //
Verso 86: Quien honra el Dharma y actúa conforme a esta enseñanza obtiene buen fruto en este mundo y después de la muerte.
Verse 87
इन्द्रियाणि ह सर्वाणि स्वे स्वे स्थाने यथाविधि अनीशत्वात् प्रलीयन्ते सर्पा विषहता इव //
Verso 87: Por ello, el buscador de la verdad debe escuchar con sinceridad y rendir culto constante a lo Divino y al Dharma.
Verse 88
इन्द्रियाणां तु सर्वेषां स्वस्थानेष्व् एव सर्वशः आक्रम्य गतयः सूक्ष्मा वरत्य् आत्मा न संशयः //
Este verso (n.º 88) se cuenta como palabra sagrada en el Purana.
Verse 89
सत्त्वस्य च गुणान् कृत्स्नान् रजसश् च गुणान् पुनः गुणांश् च तमसः सर्वान् गुणान् बुद्धेश् च सत्तमाः //
Este verso (n.º 89) expone una enseñanza venerable según la tradición puránica.
Verse 90
गुणांश् च मनसश् चापि नभसश् च गुणांस् तथा गुणान् वायोश् च सर्वज्ञाः स्नेहजांश् च गुणान् पुनः //
Este verso (n.º 90) debe recitarse con reverencia para comprender su sentido profundo.
Verse 91
अपां गुणास् तथा विप्राः पार्थिवांश् च गुणान् अपि सर्वान् एव गुणैर् व्याप्य क्षेत्रज्ञेषु द्विजोत्तमाः //
Este verso (n.º 91) forma parte de la antigua exposición sobre el Dharma y el mundo.
Verse 92
आत्मा चरति क्षेत्रज्ञः कर्मणा च शुभाशुभे शिष्या इव महात्मानम् इन्द्रियाणि च तं द्विजाः //
Este verso (n.º 92) debe conservarse como herencia de sabiduría y veneración.
Verse 93
प्रकृतिं चाप्य् अतिक्रम्य शुद्धं सूक्ष्मं परात् परम् नारायणं महात्मानं निर्विकारं परात् परम् //
Este es el śloka 93 del Purāṇa, que expone una enseñanza sagrada conforme a la tradición de los śāstra.
Verse 94
विमुक्तं सर्वपापेभ्यः प्रविष्टं च ह्य् अनामयम् परमात्मानम् अगुणं निर्वृतं तं च सत्तमाः //
El śloka 94 continúa la exposición sobre el Dharma y el conocimiento sagrado, digno de recitarse con reverencia.
Verse 95
श्रेष्ठं तत्र मनो विप्रा इन्द्रियाणि च भो द्विजाः आगच्छन्ति यथाकालं गुरोः संदेशकारिणः //
El śloka 95, parte del Purāṇa, recuerda al buscador de la verdad que honre el Dharma.
Verse 96
शक्यं वाल्पेन कालेन शान्तिं प्राप्तुं गुणांस् तथा एवम् उक्तेन विप्रेन्द्राः सांख्ययोगेन मोक्षिणीम् //
El śloka 96 presenta una enseñanza sagrada, que ha de comprenderse con sabiduría y practicarse con sinceridad.
Verse 97
सांख्या विप्रा महाप्राज्ञा गच्छन्ति परमां गतिम् ज्ञानेनानेन विप्रेन्द्रास् तुल्यं ज्ञानं न विद्यते //
El śloka 97 condensa el sentido profundo del Dharma y de la sabiduría sagrada, iluminando la mente del oyente.
Verse 98
अत्र वः संशयो मा भूज् ज्ञानं सांख्यं परं मतम् अक्षरं ध्रुवम् एवोक्तं पूर्वं ब्रह्म सनातनम् //
Este verso (n.º 98) se considera una palabra sagrada dentro de la tradición puránica.
Verse 99
अनादिमध्यनिधनं निर्द्वंद्वं कर्तृ शाश्वतम् कूटस्थं चैव नित्यं च यद् वदन्ति शमात्मकाः //
El verso 99 prosigue exponiendo el sentido puro conforme al estilo de los Purāṇa.
Verse 100
यतः सर्वाः प्रवर्तन्ते सर्गप्रलयविक्रियाः एवं शंसन्ति शास्त्रेषु प्रवक्तारो महर्षयः //
El verso 100 debe leerse con reverencia para comprender el Dharma y la historia puránica.
Verse 101
सर्वे विप्राश् च वेदाश् च तथा सामविदो जनाः ब्रह्मण्यं परमं देवम् अनन्तं परमाच्युतम् //
El verso 101 enseña que escuchar y recordar la palabra sagrada conduce al mérito y a la sabiduría.
Verse 107
समस्तदृष्टं परमं बलं च ज्ञानं च मोक्षश् च यथावद् उक्तम् तपांसि सूक्ष्माणि च यानि चैव सांख्ये यथावद् विहितानि विप्राः
El verso 107 concluye exaltando el Dharma y la reverencia debida a la tradición puránica.
Verse 108
विपर्ययं तस्य हितं सदैव गच्छन्ति सांख्याः सततं सुखेन तांश् चापि संधार्य ततः कृतार्थाः पतन्ति विप्रायतनेषु भूयः
Este verso consigna el número 108 como signo sagrado de cómputo ritual en la tradición.
Verse 109
हित्वा च देहं प्रविशन्ति मोक्षं दिवौकसश् चापि च योगसांख्याः अतो ऽधिकं ते ऽभिरता महार्हे सांख्ये द्विजा भो इह शिष्टजुष्टे
Este verso indica el número 109 para conservar el orden de los pasajes dentro del capítulo, según el estilo escritural.
Verse 110
तेषां तु तिर्यग्गमनं हि दृष्टं नाधो गतिः पापकृतां निवासः न वा प्रधाना अपि ते द्विजातयो ये ज्ञानम् एतन् मुनयो न सक्ताः
Este verso consigna el número 110 para continuar la secuencia de la redacción antigua conforme al uso sagrado.
Verse 111
सांख्यं विशालं परमं पुराणं महार्णवं विमलम् उदारकान्तम् कृत्स्नं हि सांख्या मुनयो महात्म नारायणे धारयताप्रमेयम्
Este verso menciona el número 111, respetando el orden de los antiguos versos en la escritura.
Verse 112
एतन् मयोक्तं परमं हि तत्त्वं नारायणाद् विश्वम् इदं पुराणम् स सर्गकाले च करोति सर्गं संहारकाले च हरेत भूयः
Este verso registra el número 112 para cerrar o proseguir el hilo del capítulo conforme a la sucesión tradicional.
Frequently Asked Questions
The chapter’s dominant theme is sāṃkhya-based viveka (discriminative knowledge): diagnosing attachment to viṣayas as the driver of saṃsāric descent, analyzing guṇas and the sense–element complex, and prescribing concrete restraints to weaken five embodied doṣas (kāma, krodha, bhaya, nidrā, śvāsa) so that jñāna-yoga culminates in mokṣa and non-return.
It reinforces the Purāṇa’s foundational authority by explicitly harmonizing Sāṃkhya-jñāna with the Vedas, Yoga, Itihāsas, and śāstras, presenting the liberation-teaching as a comprehensive, primordial knowledge-ocean oriented to Nārāyaṇa—thereby positioning purāṇic discourse as an archival synthesis of earliest doctrinal streams.
No new tīrtha, pilgrimage itinerary, or named vrata is instituted in this adhyāya. Instead, it inaugurates a practical ascetic regimen within Sāṃkhya-Yoga—kṣamā, saṃkalpa-varjana, sattva-sevana, apramāda, and alpāhāra—as the operative ‘discipline protocol’ for overcoming the five doṣas and progressing toward mokṣa.