Adhyaya 41

Verse 1

श्रीशुक उवाच स्तुवतस्तस्य भगवान् दर्शयित्वा जले वपु: । भूय: समाहरत् कृष्णो नटो नाट्यमिवात्मन: ॥ १ ॥

Dijo Śukadeva: Mientras Akrūra aún elevaba sus oraciones, el Señor Bhagavān Kṛṣṇa retiró la forma que había revelado en el agua, tal como un actor recoge su actuación.

Verse 2

सोऽपि चान्तर्हितं वीक्ष्य जलादुन्मज्य सत्वर: । कृत्वा चावश्यकं सर्वं विस्मितो रथमागमत् ॥ २ ॥

Al ver que la visión se desvanecía, Akrūra salió del agua con presteza, cumplió rápidamente sus deberes rituales y regresó al carro, maravillado.

Verse 3

तमपृच्छद्‌धृषीकेश: किं ते द‍ृष्टमिवाद्भ‍ुतम् । भूमौ वियति तोये वा तथा त्वां लक्षयामहे ॥ ३ ॥

Entonces Hṛṣīkeśa le preguntó: «¿Has visto algo maravilloso en la tierra, en el cielo o en el agua? Por tu semblante, así lo creemos».

Verse 4

श्रीअक्रूर उवाच अद्भ‍ुतानीह यावन्ति भूमौ वियति वा जले । त्वयि विश्वात्मके तानि किं मेऽद‍ृष्टं विपश्यत: ॥ ४ ॥

Śrī Akrūra dijo: Todas las maravillas que hay en la tierra, en el cielo o en las aguas existen en Ti, Alma del universo. Puesto que lo abarcas todo, al contemplarte, ¿qué es lo que no he visto?

Verse 5

यत्राद्भ‍ुतानि सर्वाणि भूमौ वियति वा जले । तं त्वानुपश्यतो ब्रह्मन् किं मे द‍ृष्टमिहाद्भ‍ुतम् ॥ ५ ॥

Oh Brahman supremo, en quien moran todas las maravillas de la tierra, del cielo y de las aguas: ahora que Te contemplo, ¿qué maravilla podría ver aún en este mundo?

Verse 6

इत्युक्त्वा चोदयामास स्यन्दनं गान्दिनीसुत: । मथुरामनयद् रामं कृष्णं चैव दिनात्यये ॥ ६ ॥

Dicho esto, Akrūra, hijo de Gāndinī, hizo avanzar el carro. Al caer el día llegó a Mathurā llevando consigo al Señor Balarāma y al Señor Kṛṣṇa.

Verse 7

मार्गे ग्रामजना राजंस्तत्र तत्रोपसङ्गता: । वसुदेवसुतौ वीक्ष्य प्रीता द‍ृष्टिं न चाददु: ॥ ७ ॥

Oh Rey, por dondequiera que pasaban, los aldeanos se acercaban y, al ver a los dos hijos de Vasudeva, se llenaban de gozo. En verdad, no podían apartar los ojos de Ellos.

Verse 8

तावद् व्रजौकसस्तत्र नन्दगोपादयोऽग्रत: । पुरोपवनमासाद्य प्रतीक्षन्तोऽवतस्थिरे ॥ ८ ॥

Mientras tanto, Nanda Mahārāja y los demás moradores de Vraja habían llegado a Mathurā antes que el carro. Se detuvieron en un jardín a las afueras de la ciudad, esperando a Kṛṣṇa y Balarāma.

Verse 9

तान् समेत्याह भगवानक्रूरं जगदीश्वर: । गृहीत्वा पाणिना पाणिं प्रश्रितं प्रहसन्निव ॥ ९ ॥

Tras reunirse con Nanda y los demás, el Señor Supremo Śrī Kṛṣṇa, regente del universo, tomó en Su mano la mano del humilde Akrūra y, sonriendo, habló así.

Verse 10

भवान् प्रविशतामग्रे सहयान: पुरीं गृहम् । वयं त्विहावमुच्याथ ततो द्रक्ष्यामहे पुरीम् ॥ १० ॥

Toma el carro y entra en la ciudad delante de Nosotros; luego ve a tu casa. Nosotros descansaremos aquí un momento y después iremos a ver la ciudad.

Verse 11

श्रीअक्रूर उवाच नाहं भवद्‌भ्यां रहित: प्रवेक्ष्ये मथुरां प्रभो । त्यक्तुं नार्हसि मां नाथ भक्तं ते भक्तवत्सल ॥ ११ ॥

Dijo Śrī Akrūra: Oh Señor, sin Ustedes dos no entraré en Mathurā. Soy Tu devoto; oh Protector amante de los devotos, no es justo que me abandones.

Verse 12

आगच्छ याम गेहान्न: सनाथान्कुर्वधोक्षज । सहाग्रज: सगोपालै: सुहृद्भ‍िश्च सुहृत्तम ॥ १२ ॥

Ven, oh Adhokṣaja; vayamos a mi casa con Tu hermano mayor, los gopas y Tus compañeros. Oh mejor de los amigos, honra mi hogar con Tu presencia y haz que tenga verdadero dueño.

Verse 13

पुनीहि पादरजसा गृहान् नो गृहमेधिनाम् । यच्छौचेनानुतृप्यन्ति पितर: साग्नय: सुरा: ॥ १३ ॥

Purifica el hogar de nosotros, simples cabezas de familia apegados a los ritos, con el polvo de Tus pies de loto. Con esa pureza quedarán satisfechos nuestros antepasados, los fuegos del sacrificio y los devas.

Verse 14

अवनिज्याङ्‍‍‍‍‍घ्रियुगलमासीत्श्लोक्यो बलिर्महान् । ऐश्वर्यमतुलं लेभे गतिं चैकान्तिनां तु या ॥ १४ ॥

Al bañar Tus pies, el excelso Bali Mahārāja obtuvo no sólo fama gloriosa y poder sin igual, sino también el destino final de los devotos puros.

Verse 15

आपस्तेऽङ्‌घ्य्रवनेजन्यस्त्रींल्लोकान् शुचयोऽपुनन् । शिरसाधत्त या: शर्व: स्वर्याता: सगरात्मजा: ॥ १५ ॥

El agua del Ganges ha purificado los tres mundos, pues se volvió trascendental al bañar Tus pies. El Señor Śiva la aceptó sobre su cabeza, y por la gracia de esa agua los hijos del rey Sagara alcanzaron el cielo.

Verse 16

देवदेव जगन्नाथ पुण्यश्रवणकीर्तन । यदूत्तमोत्तम:श्लोक नारायण नमोऽस्तु ते ॥ १६ ॥

Oh Señor de señores, dueño del universo: escuchar y cantar Tus glorias es la más piadosa de las obras. Oh el mejor de los Yadus, Uttamaśloka; oh Nārāyaṇa, te ofrezco mis reverencias.

Verse 17

श्रीभगवानुवाच आयास्ये भवतो गेहमहमार्यसमन्वित: । यदुचक्रद्रुहं हत्वा वितरिष्ये सुहृत्प्रियम् ॥ १७ ॥

El Señor Supremo dijo: Iré a tu casa con Mi hermano mayor, pero primero debo complacer a Mis amigos y bienquerientes matando al enemigo del linaje de los Yadus.

Verse 18

श्रीशुक उवाच एवमुक्तो भगवता सोऽक्रूरो विमना इव । पुरीं प्रविष्ट: कंसाय कर्मावेद्य गृहं ययौ ॥ १८ ॥

Śukadeva Gosvāmī dijo: Así interpelado por el Señor, Akrūra entró en la ciudad con el corazón apesadumbrado. Informó al rey Kaṁsa del éxito de su misión y luego se fue a su casa.

Verse 19

अथापराह्ने भगवान् कृष्ण: सङ्कर्षणान्वित: । मथुरां प्राविशद् गोपैर्दिद‍ृक्षु: परिवारित: ॥ १९ ॥

Hacia el atardecer, el Señor Śrī Kṛṣṇa, acompañado de Saṅkarṣaṇa (Balarāma) y rodeado por los jóvenes pastores, entró en Mathurā deseoso de contemplarla.

Verse 20

ददर्श तां स्फाटिकतुङ्गगोपुर- द्वारां बृहद्धेमकपाटतोरणाम् । ताम्रारकोष्ठां परिखादुरासदा- मुद्यानरम्योपवनोपशोभिताम् ॥ २० ॥ सौवर्णश‍ृङ्गाटकहर्म्यनिष्कुटै: श्रेणीसभाभिर्भवनैरुपस्कृताम् । वैदूर्यवज्रामलनीलविद्रुमै- र्मुक्ताहरिद्भ‍िर्वलभीषु वेदिषु ॥ २१ ॥ जुष्टेषु जालामुखरन्ध्रकुट्टिमे- ष्वाविष्टपारावतबर्हिनादिताम् । संसिक्तरथ्यापणमार्गचत्वरां प्रकीर्णमाल्याङ्कुरलाजतण्डुलाम् ॥ २२ ॥ आपूर्णकुम्भैर्दधिचन्दनोक्षितै: प्रसूनदीपावलिभि: सपल्लवै: । सवृन्दरम्भाक्रमुकै: सकेतुभि: स्वलङ्कृतद्वारगृहां सपट्टिकै: ॥ २३ ॥

El Señor contempló Mathurā: sus altas puertas y entradas de cristal, sus grandes arcos y portones de oro, sus graneros y depósitos de cobre y bronce, sus fosos inexpugnables, y sus agradables jardines y parques que embellecían la ciudad.

Verse 21

ददर्श तां स्फाटिकतुङ्गगोपुर- द्वारां बृहद्धेमकपाटतोरणाम् । ताम्रारकोष्ठां परिखादुरासदा- मुद्यानरम्योपवनोपशोभिताम् ॥ २० ॥ सौवर्णश‍ृङ्गाटकहर्म्यनिष्कुटै: श्रेणीसभाभिर्भवनैरुपस्कृताम् । वैदूर्यवज्रामलनीलविद्रुमै- र्मुक्ताहरिद्भ‍िर्वलभीषु वेदिषु ॥ २१ ॥ जुष्टेषु जालामुखरन्ध्रकुट्टिमे- ष्वाविष्टपारावतबर्हिनादिताम् । संसिक्तरथ्यापणमार्गचत्वरां प्रकीर्णमाल्याङ्कुरलाजतण्डुलाम् ॥ २२ ॥ आपूर्णकुम्भैर्दधिचन्दनोक्षितै: प्रसूनदीपावलिभि: सपल्लवै: । सवृन्दरम्भाक्रमुकै: सकेतुभि: स्वलङ्कृतद्वारगृहां सपट्टिकै: ॥ २३ ॥

Mathurā estaba engalanada con cruces de calles de oro, mansiones con jardines privados, salones de gremios y muchos edificios; en sus balcones y plataformas brillaban vaidūrya, diamantes, cristal puro, zafiros, coral, perlas y esmeraldas.

Verse 22

ददर्श तां स्फाटिकतुङ्गगोपुर- द्वारां बृहद्धेमकपाटतोरणाम् । ताम्रारकोष्ठां परिखादुरासदा- मुद्यानरम्योपवनोपशोभिताम् ॥ २० ॥ सौवर्णश‍ृङ्गाटकहर्म्यनिष्कुटै: श्रेणीसभाभिर्भवनैरुपस्कृताम् । वैदूर्यवज्रामलनीलविद्रुमै- र्मुक्ताहरिद्भ‍िर्वलभीषु वेदिषु ॥ २१ ॥ जुष्टेषु जालामुखरन्ध्रकुट्टिमे- ष्वाविष्टपारावतबर्हिनादिताम् । संसिक्तरथ्यापणमार्गचत्वरां प्रकीर्णमाल्याङ्कुरलाजतण्डुलाम् ॥ २२ ॥ आपूर्णकुम्भैर्दधिचन्दनोक्षितै: प्रसूनदीपावलिभि: सपल्लवै: । सवृन्दरम्भाक्रमुकै: सकेतुभि: स्वलङ्कृतद्वारगृहां सपट्टिकै: ॥ २३ ॥

La ciudad resonaba con los cantos de pavos reales y tórtolas domésticas posadas en los pequeños huecos de las celosías y sobre suelos engastados de gemas. Las avenidas, calles de mercado, callejones y plazas estaban rociados con agua; y por doquier se esparcían guirnaldas, brotes nuevos, granos tostados y arroz.

Verse 23

ददर्श तां स्फाटिकतुङ्गगोपुर- द्वारां बृहद्धेमकपाटतोरणाम् । ताम्रारकोष्ठां परिखादुरासदा- मुद्यानरम्योपवनोपशोभिताम् ॥ २० ॥ सौवर्णश‍ृङ्गाटकहर्म्यनिष्कुटै: श्रेणीसभाभिर्भवनैरुपस्कृताम् । वैदूर्यवज्रामलनीलविद्रुमै- र्मुक्ताहरिद्भ‍िर्वलभीषु वेदिषु ॥ २१ ॥ जुष्टेषु जालामुखरन्ध्रकुट्टिमे- ष्वाविष्टपारावतबर्हिनादिताम् । संसिक्तरथ्यापणमार्गचत्वरां प्रकीर्णमाल्याङ्कुरलाजतण्डुलाम् ॥ २२ ॥ आपूर्णकुम्भैर्दधिचन्दनोक्षितै: प्रसूनदीपावलिभि: सपल्लवै: । सवृन्दरम्भाक्रमुकै: सकेतुभि: स्वलङ्कृतद्वारगृहां सपट्टिकै: ॥ २३ ॥

En las entradas de las casas había vasijas rebosantes de agua, untadas con yogur y pasta de sándalo y adornadas con hojas de mango. Cerca se veían ramilletes de flores, hileras de lámparas, banderas y los troncos de plátano y de areca dispuestos como ornamento.

Verse 24

तां सम्प्रविष्टौ वसुदेवनन्दनौ वृतौ वयस्यैर्नरदेववर्त्मना । द्रष्टुं समीयुस्त्वरिता: पुरस्त्रियो हर्म्याणि चैवारुरुहुर्नृपोत्सुका: ॥ २४ ॥

Las mujeres de Mathurā se apresuraron a reunirse para ver a los dos hijos de Vasudeva cuando entraban en la ciudad por el camino real, rodeados de Sus amigos vaqueros. Oh rey, algunas, ansiosas, subieron a las azoteas de sus casas para contemplarlos.

Verse 25

काश्‍चिद् विपर्यग्धृतवस्त्रभूषणा विस्मृत्य चैकं युगलेष्वथापरा: । कृतैकपत्रश्रवनैकनूपुरा नाङ्‌क्त्वा द्वितीयं त्वपराश्च लोचनम् ॥ २५ ॥

Algunas damas se pusieron la ropa y las joyas al revés; otras olvidaron uno de los pendientes o una de las ajorcas; y otras se maquillaron sólo un ojo, dejando el otro sin adornar, por la prisa.

Verse 26

अश्न‍न्त्य एकास्तदपास्य सोत्सवा अभ्यज्यमाना अकृतोपमज्जना: । स्वपन्त्य उत्थाय निशम्य नि:स्वनं प्रपाययन्त्योऽर्भमपोह्य मातर: ॥ २६ ॥

Las que estaban comiendo abandonaron el alimento, llenas de júbilo; otras salieron sin terminar el baño o el masaje; las que dormían se levantaron al oír el alboroto; y las madres que amamantaban apartaron al bebé y se apresuraron a ir.

Verse 27

मनांसि तासामरविन्दलोचन: प्रगल्भलीलाहसितावलोकै: । जहार मत्तद्विरदेन्द्रविक्रमो द‍ृशां ददच्छ्रीरमणात्मनोत्सवम् ॥ २७ ॥

El Señor de ojos de loto, sonriendo al recordar Sus audaces pasatiempos, robó la mente de aquellas damas con Sus miradas. Caminaba con el porte de un elefante soberano en celo, y Su cuerpo trascendental—fuente de deleite aun para Śrī Lakṣmī—se volvió un festival para sus ojos.

Verse 28

द‍ृष्ट्वा मुहु: श्रुतमनुद्रुतचेतसस्तं तत्प्रेक्षणोत्स्मितसुधोक्षणलब्धमाना: । आनन्दमूर्तिमुपगुह्य द‍ृशात्मलब्धं हृष्यत्त्वचो जहुरनन्तमरिन्दमाधिम् ॥ २८ ॥

Las mujeres de Mathurā habían oído hablar de Kṛṣṇa una y otra vez; por eso, al verlo, sus corazones se derritieron. Se sintieron honradas al ser rociadas con el néctar de Sus miradas y amplias sonrisas. Tomándolo en el corazón por medio de los ojos, lo abrazaron como a la encarnación del éxtasis; con la piel erizada, oh domador de enemigos, olvidaron la aflicción ilimitada causada por Su ausencia.

Verse 29

प्रासादशिखरारूढा: प्रीत्युत्फुल्लमुखाम्बुजा: । अभ्यवर्षन् सौमनस्यै: प्रमदा बलकेशवौ ॥ २९ ॥

Las damas, subidas a las azoteas de los palacios, con rostros de loto abiertos por el afecto, hicieron llover flores sobre el Señor Balarāma y el Señor Kṛṣṇa.

Verse 30

दध्यक्षतै: सोदपात्रै: स्रग्गन्धैरभ्युपायनै: । तावानर्चु: प्रमुदितास्तत्र तत्र द्विजातय: ॥ ३० ॥

Los brāhmaṇas, gozosos y apostados a lo largo del camino, honraron a los dos Señores con yogur, granos intactos, vasijas llenas de agua, guirnaldas, fragancias como pasta de sándalo y otras ofrendas.

Verse 31

ऊचु: पौरा अहो गोप्यस्तप: किमचरन्महत् । या ह्येतावनुपश्यन्ति नरलोकमहोत्सवौ ॥ ३१ ॥

Las mujeres de Mathurā exclamaron: «¡Ah! ¿Qué gran austeridad habrán practicado las gopīs para poder contemplar una y otra vez a Kṛṣṇa y Balarāma, el mayor festival de dicha para la humanidad?»

Verse 32

रजकं कञ्चिदायान्तं रङ्गकारं गदाग्रज: । द‍ृष्ट्वायाचत वासांसि धौतान्यत्युत्तमानि च ॥ ३२ ॥

Al ver acercarse a un lavandero que estaba tiñendo telas, Kṛṣṇa le pidió las mejores prendas, recién lavadas y de la más alta calidad.

Verse 33

देह्यावयो: समुचितान्यङ्ग वासांसि चार्हतो: । भविष्यति परं श्रेयो दातुस्ते नात्र संशय: ॥ ३३ ॥

Dijo Kṛṣṇa: «Amigo, danos vestiduras apropiadas a Nosotros dos, que ciertamente las merecemos. Si otorgas esta caridad, recibirás sin duda el mayor bien».

Verse 34

स याचितो भगवता परिपूर्णेन सर्वत: । साक्षेपं रुषित: प्राह भृत्यो राज्ञ: सुदुर्मद: ॥ ३४ ॥

Así solicitado por el Señor Supremo, perfecto en todo, aquel sirviente del rey, soberbio, se enfureció y respondió con insulto.

Verse 35

ईद‍ृशान्येव वासांसि नित्यं गिरिवनेचर: । परिधत्त किमुद्‌वृत्ता राजद्रव्याण्यभीप्सथ ॥ ३५ ॥

Dijo el lavandero: «¡Muchachos insolentes! Acostumbrados a vagar por montes y bosques, ¿cómo os atrevéis a vestir ropas como éstas? ¡Son bienes del rey, los que pedís!»

Verse 36

याताशु बालिशा मैवं प्रार्थ्यं यदि जिजीवीषा । बध्नन्ति घ्नन्ति लुम्पन्ति द‍ृप्तं राजकुलानि वै ॥ ३६ ॥

¡Necios, marchaos de aquí enseguida! Si queréis vivir, no pidáis así. A quien se atreve demasiado, los hombres del rey lo apresan, lo matan y le saquean sus bienes.

Verse 37

एवं विकत्थमानस्य कुपितो देवकीसुत: । रजकस्य कराग्रेण शिर: कायादपातयत् ॥ ३७ ॥

Al oír al lavandero hablar con tanta fanfarronería, el hijo de Devakī se enfureció y, con sólo las yemas de Sus dedos, separó su cabeza del cuerpo.

Verse 38

तस्यानुजीविन: सर्वे वास:कोशान्विसृज्य वै । दुद्रुवु: सर्वतो मार्गं वासांसि जगृहेऽच्युत: ॥ ३८ ॥

Los ayudantes del lavandero soltaron sus fardos de ropa y huyeron por el camino en todas direcciones; entonces el Señor Acyuta tomó aquellas vestiduras.

Verse 39

वसित्वात्मप्रिये वस्‍‍‍‍‍त्रे कृष्ण: सङ्कर्षणस्तथा । शेषाण्यादत्त गोपेभ्यो विसृज्य भुवि कानिचित् ॥ ३९ ॥

Kṛṣṇa y Saṅkarṣaṇa (Balarāma) se pusieron pares de vestiduras que les complacían profundamente; luego Kṛṣṇa repartió las ropas restantes entre los muchachos vaqueros y dejó algunas esparcidas en el suelo.

Verse 40

ततस्तु वायक: प्रीतस्तयोर्वेषमकल्पयत् । विचित्रवर्णैश्चैलेयैराकल्पैरनुरूपत: ॥ ४० ॥

Entonces se adelantó un tejedor, lleno de afecto por los Señores, y adornó bellamente sus atuendos con ornamentos de tela de diversos colores, de modo apropiado.

Verse 41

नानालक्षणवेषाभ्यां कृष्णरामौ विरेजतु: । स्वलङ्कृतौ बालगजौ पर्वणीव सितेतरौ ॥ ४१ ॥

Con atuendos distintos y de rasgos singulares, Kṛṣṇa y Rāma (Balarāma) resplandecían; bellamente engalanados, parecían dos elefantes jóvenes adornados para una fiesta: uno blanco y el otro negro.

Verse 42

तस्य प्रसन्नो भगवान् प्रादात्सारूप्यमात्मन: । श्रियं च परमां लोके बलैश्वर्यस्मृतीन्द्रियम् ॥ ४२ ॥

Complacido con el tejedor, el Bhagavān le concedió que, tras la muerte, alcanzaría la liberación de obtener una forma semejante a la del Señor (sārūpya); y que en este mundo gozaría de suprema fortuna, fuerza, poder, influencia, memoria y vigor de los sentidos.

Verse 43

तत: सुदाम्नो भवनं मालाकारस्य जग्मतु: । तौ द‍ृष्ट्वा स समुत्थाय ननाम शिरसा भुवि ॥ ४३ ॥

Luego los dos Señores fueron a la casa de Sudāmā, el hacedor de guirnaldas. Al verlos, Sudāmā se levantó de inmediato y se postró, inclinando la cabeza hasta el suelo.

Verse 44

तयोरासनमानीय पाद्यं चार्घ्यार्हणादिभि: । पूजां सानुगयोश्चक्रे स्रक्ताम्बूलानुलेपनै: ॥ ४४ ॥

Tras ofrecerles asientos y lavarles los pies, Sudāmā los adoró a Ellos y a Sus acompañantes con arghya y otros honores, ofreciendo guirnaldas, betel, pasta de sándalo y demás presentes.

Verse 45

प्राह न: सार्थकं जन्म पावितं च कुलं प्रभो । पितृदेवर्षयो मह्यं तुष्टा ह्यागमनेन वाम् ॥ ४५ ॥

[Dijo Sudāmā:] ¡Oh Señor! Mi nacimiento se ha vuelto pleno de sentido y mi linaje ha quedado purificado. Con la venida de Ustedes dos, mis antepasados, los devas y los grandes sabios ciertamente están complacidos conmigo.

Verse 46

भवन्तौ किल विश्वस्य जगत: कारणं परम् । अवतीर्णाविहांशेन क्षेमाय च भवाय च ॥ ४६ ॥

Ustedes dos Señores son la causa suprema de todo el universo. Para otorgar protección y prosperidad a este mundo, han descendido aquí con Sus expansiones plenarias.

Verse 47

न हि वां विषमा द‍ृष्टि: सुहृदोर्जगदात्मनो: । समयो: सर्वभूतेषु भजन्तं भजतोरपि ॥ ४७ ॥

Porque Ustedes son los amigos bienquerientes y el Alma Suprema del universo, Su mirada no es parcial: ven a todos los seres con ecuanimidad. Así, aunque correspondan al amoroso culto de Sus devotos, permanecen igualmente dispuestos hacia toda criatura viviente.

Verse 48

तावाज्ञापयतं भृत्यं किमहं करवाणि वाम् । पुंसोऽत्यनुग्रहो ह्येष भवद्भ‍िर्यन्नियुज्यते ॥ ४८ ॥

Por favor, ordénenme, su sirviente: ¿qué he de hacer por Ustedes? Ser empleado por Ustedes en algún servicio es, sin duda, una grandísima bendición para cualquiera.

Verse 49

इत्यभिप्रेत्य राजेन्द्र सुदामा प्रीतमानस: । शस्तै: सुगन्धै: कुसुमैर्माला विरचिता ददौ ॥ ४९ ॥

Oh mejor de los reyes, comprendiendo el deseo de Kṛṣṇa y Balarāma, Sudāmā, con el corazón jubiloso, les ofreció guirnaldas de flores frescas y fragantes.

Verse 50

ताभि: स्वलङ्कृतौ प्रीतौ कृष्णरामौ सहानुगौ । प्रणताय प्रपन्नाय ददतुर्वरदौ वरान् ॥ ५० ॥

Adornados con aquellas guirnaldas, Kṛṣṇa y Balarāma, junto con Sus compañeros, se llenaron de gozo. Entonces, los dos Señores dadores de bendiciones concedieron al rendido Sudāmā, postrado ante Ellos, los dones que deseaba.

Verse 51

सोऽपि वव्रेऽचलां भक्तिं तस्मिन्नेवाखिलात्मनि । तद्भ‍क्तेषु च सौहार्दं भूतेषु च दयां पराम् ॥ ५१ ॥

Sudāmā escogió una devoción inquebrantable a Kṛṣṇa, el Alma Suprema de todo; amistad afectuosa con Sus devotos; y compasión trascendental hacia todos los seres vivientes.

Verse 52

इति तस्मै वरं दत्त्वा श्रियं चान्वयवर्धिनीम् । बलमायुर्यश: कान्तिं निर्जगाम सहाग्रज: ॥ ५२ ॥

Así, tras concederle esos dones, el Señor Kṛṣṇa otorgó también a Sudāmā prosperidad que acrecienta el linaje, además de fuerza, larga vida, fama y belleza. Luego, junto con Su hermano mayor, se despidió y partió.