Adhyaya 28

Verse 1

श्रीबादरायणिरुवाच एकादश्यां निराहार: समभ्यर्च्य जनार्दनम् । स्‍नातुं नन्दस्तु कालिन्द्यां द्वादश्यां जलमाविशत् ॥ १ ॥

Śrī Bādarāyaṇi dijo: Habiendo ayunado en Ekādaśī y adorado debidamente al Señor Janārdana, Nanda Mahārāja entró en las aguas de la Kālindī en Dvādaśī para bañarse.

Verse 2

तं गृहीत्वानयद् भृत्यो वरुणस्यासुरोऽन्तिकम् । अवज्ञायासुरीं वेलां प्रविष्टमुदकं निशि ॥ २ ॥

Porque Nanda Mahārāja entró en el agua en la oscuridad de la noche, desatendiendo que era una hora inauspiciosa, un sirviente de Varuṇa de naturaleza demoníaca lo apresó y lo llevó ante su señor.

Verse 3

चुक्रुशुस्तमपश्यन्त: कृष्ण रामेति गोपका: । भगवांस्तदुपश्रुत्य पितरं वरुणाहृतम् । तदन्तिकं गतो राजन्स्वानामभयदो विभु: ॥ ३ ॥

Oh rey, al no ver a Nanda Mahārāja, los pastores clamaron a gritos: «¡Kṛṣṇa! ¡Rāma!». El Señor Kṛṣṇa oyó sus voces y comprendió que su padre había sido apresado por Varuṇa; por ello, el Todopoderoso, que concede intrepidez a Sus devotos, fue a la corte de Varuṇadeva.

Verse 4

प्राप्तं वीक्ष्य हृषीकेशं लोकपाल: सपर्यया । महत्या पूजयित्वाह तद्दर्शनमहोत्सव: ॥ ४ ॥

Al ver que el Señor Hṛṣīkeśa había llegado, el regente Varuṇa lo adoró con ofrendas espléndidas. Jubiloso por el darśana del Señor, habló de la siguiente manera.

Verse 5

श्रीवरुण उवाच अद्य मे निभृतो देहोऽद्यैवार्थोऽधिगत: प्रभो । त्वत्पादभाजो भगवन्नवापु: पारमध्वन: ॥ ५ ॥

Dijo Śrī Varuṇa: Oh Señor, hoy mi cuerpo ha cumplido su propósito; hoy mismo se ha alcanzado la meta de mi vida. Oh Bhagavān, quienes se acogen a Tus pies de loto trascienden el camino del saṁsāra.

Verse 6

नमस्तुभ्यं भगवते ब्रह्मणे परमात्मने । न यत्र श्रूयते माया लोकसृष्टिविकल्पना ॥ ६ ॥

Mis reverencias a Ti, Bhagavān, Brahman supremo, Paramātmā. En Ti no hay ni rastro de la māyā que dispone las variaciones de la creación del mundo.

Verse 7

अजानता मामकेन मूढेनाकार्यवेदिना । आनीतोऽयं तव पिता तद्भ‍वान् क्षन्तुमर्हति ॥ ७ ॥

Tu padre, que está aquí, fue traído ante mí por un sirviente mío necio e ignorante, que no comprendía su deber. Por ello, te ruego que nos perdones.

Verse 8

ममाप्यनुग्रहं कृष्ण कर्तुमर्हस्यशेषद‍ृक् । गोविन्द नीयतामेष पिता ते पितृवत्सल ॥ ८ ॥

Oh Kṛṣṇa, el que todo lo ve, concédeme también Tu misericordia. Oh Govinda, Tú eres muy afectuoso con Tu padre; por favor, llévalo de regreso a casa.

Verse 9

श्रीशुक उवाच एवं प्रसादित: कृष्णो भगवानीश्वरेश्वर: । आदायागत्स्वपितरं बन्धूनां चावहन्मुदम् ॥ ९ ॥

Śukadeva Gosvāmī dijo: Así, complacido por Varuṇa, el Señor Śrī Kṛṣṇa, Bhagavān y Señor de señores, tomó a Su padre Nanda y regresó al hogar. Al verlos, los parientes se colmaron de júbilo.

Verse 10

नन्दस्त्वतीन्द्रियं द‍ृष्ट्वा लोकपालमहोदयम् । कृष्णे च सन्नतिं तेषां ज्ञातिभ्यो विस्मितोऽब्रवीत् ॥ १० ॥

Nanda Mahārāja quedó asombrado al ver por primera vez la opulencia trascendental de Varuṇa, regente del mundo oceánico, y al ver también cómo Varuṇa y sus sirvientes ofrecían humilde reverencia a Kṛṣṇa. Nanda relató todo esto a los demás pastores gopas.

Verse 11

ते चौत्सुक्यधियो राजन् मत्वा गोपास्तमीश्वरम् । अपि न: स्वगतिं सूक्ष्मामुपाधास्यदधीश्वर: ॥ ११ ॥

Oh rey, los pastores gopas, con la mente llena de anhelo, consideraron que Kṛṣṇa debía ser el Señor Supremo. Pensaron: «¿Nos concederá el Soberano su destino trascendental, su sutil morada suprema?»

Verse 12

इति स्वानां स भगवान् विज्ञायाखिलद‍ृक्स्वयम् । सङ्कल्पसिद्धये तेषां कृपयैतदचिन्तयत् ॥ १२ ॥

Así, el Señor Śrī Kṛṣṇa, Bhagavān, que todo lo ve, comprendió por Sí mismo lo que los gopas estaban conjeturando. Deseando, por compasión, cumplir sus anhelos, el Señor pensó lo siguiente.

Verse 13

जनो वै लोक एतस्मिन्नविद्याकामकर्मभि: । उच्चावचासु गतिषु न वेद स्वां गतिं भ्रमन् ॥ १३ ॥

Ciertamente, en este mundo la gente vaga entre destinos altos y bajos, impulsada por la ignorancia, el deseo y el karma. Por ello no conoce su verdadera meta, la suprema.

Verse 14

इति सञ्चिन्त्य भगवान् महाकारुणिको हरि: । दर्शयामास लोकं स्वं गोपानां तमस: परम् ॥ १४ ॥

Así, tras meditar profundamente, el misericordiosísimo Bhagavān Hari reveló a los vaqueros Su propia morada, más allá de la oscuridad material.

Verse 15

सत्यं ज्ञानमनन्तं यद् ब्रह्मज्योति: सनातनम् । यद्धि पश्यन्ति मुनयो गुणापाये समाहिता: ॥ १५ ॥

Él reveló el brahma-jyoti eterno, verdad, conciencia e infinito; los sabios lo contemplan en trance cuando su mente queda libre de los guṇas.

Verse 16

ते तु ब्रह्मह्रदं नीता मग्ना: कृष्णेन चोद्‌धृता: । दद‍ृशुर्ब्रह्मणो लोकं यत्राक्रूरोऽध्यगात् पुरा ॥ १६ ॥

Kṛṣṇa llevó a los vaqueros al Brahma-hrada, los hizo sumergirse y luego los alzó; desde el mismo punto donde Akrūra vio antes, ellos vieron el planeta del Brahman.

Verse 17

नन्दादयस्तु तं द‍ृष्ट्वा परमानन्दनिवृता: । कृष्णं च तत्रच्छन्दोभि: स्तूयमानं सुविस्मिता: ॥ १७ ॥

Nanda y los demás vaqueros, al ver aquella morada trascendental, quedaron colmados de suprema dicha; y se asombraron al ver allí a Kṛṣṇa, alabado por los Vedas personificados.