Mantra 46
प्रै॑तु वा॒जी कनि॑क्रद॒न्नान॑द॒द्रास॑भ॒: पत्वा॑ । भर॑न्न॒ग्निं पु॑री॒ष्यं मा पा॒द्यायु॑षः पु॒रा । वृषा॒ग्निं वृष॑णं॒ भर॑न्न॒पां गर्भ॑ᳪ समु॒द्रिय॑म् । अग्न॒ आ या॑हि वी॒तये॑
práitu vājī kaníkradan ā́nandad drā́sabhaḥ pátvā | bhárann agníṃ purīṣyáṃ mā pā́dy ā́yuṣaḥ purā́ | vṛ́ṣāgníṃ vṛ́ṣaṇaṃ bhárann apā́ṃ gárbhaṃ samudríyam | agne ā́ yāhi vītáye
Es ziehe der kraftvolle Renner aus, laut wiehernd, jubelnd, als hätte der Lastesel Flügel genommen und wäre davongeflogen. Den Agni tragend, das Feuer des feuchten Hügels, falle er nicht vor der Frist seiner Lebenszeit. Den stiergleichen Agni tragend, den männlichen, den Keim der Wasser, ozeangeboren — o Agni, komm her zur Opfermahlzeit.
प्र-ए॑तु । वा॒जी । कनि॑-क्रदन् । आन॑दत् । द्रास॑भः । पत्वा॑ । भर॑न् । अ॒ग्निम् । पु॑री॒ष्यम् । मा । पा॒दि । आयु॑षः । पु॒रा । वृषा॑ । अ॒ग्निम् । वृष॑णम् । भर॑न् । अ॒पाम् । गर्भ॑म् । समु॒द्रिय॑म् । अग्ने । आ । या॑हि । वी॒तये॑