निहतंसारथिंदृष्टवासमरेरावणात्मजः ।।।।प्रजहौसमरोद्धर्षंविषण्णः स बभूव ह ।
nihataṃ sārathiṃ dṛṣṭvā samare rāvaṇātmajaḥ | prajahau samaroddharṣaṃ viṣaṇṇaḥ sa babhūva ha ||
Als Rāvaṇas Sohn im Kampf seinen Wagenlenker erschlagen sah, ließ er seinen Kampfesmut fahren und wurde von Gram erfüllt.
Seeing the charioteer killed, Ravana's son was despondent and lost enthusiasm to fight (said people).
It points to the human consequence of violence: even mighty warriors are shaken by loss. Dharma reflection arises in recognizing how attachment and grief can weaken resolve and judgment.
After the charioteer is killed, Indrajit’s confidence falters and his battle-spirit diminishes.
Not virtue but vulnerability: the verse foregrounds emotional collapse under sudden loss.