वालिवधोत्तरशोकः
Sugriva’s Remorse and Tara’s Lament after Vali’s Death
नार्हामि सम्मानमिमं प्रजानांन यौवराज्यं कुत एव राज्यम्।अधर्मयुक्तं कुलनाशयुक्तमेवंविधं राघव कर्म कृत्वा।।
nārhāmi sammānam imaṃ prajānāṃ na yauvarājyaṃ kuta eva rājyam |
adharmayuktaṃ kulanāśayuktam evaṃvidhaṃ rāghava karma kṛtvā ||
O Rāghava, nachdem ich eine solche Tat begangen habe—mit Adharma verbunden und dem Geschlecht verderblich—verdiene ich weder die Ehre des Volkes noch den Rang des Yuvarāja; wie viel weniger die Königsherrschaft selbst.
'I have committed a sin which is condemned by the world. This intense grief has engulfed me just as the flow of rain water inundates the low-lying area when it rains.
Political authority must rest on dharma; when one’s conduct is unrighteous and destructive, one loses moral legitimacy for honor and rule.
Sugrīva evaluates his right to rule after Vāli’s death and concludes that his moral fault disqualifies him.
Conscience and self-governance—measuring kingship by ethical fitness rather than power.