Aranya Kanda Sarga 14 - Valmiki Ramayana | German | Vedapath

Valmiki

Aranya KandaSarga 1435 Verses

Sarga 14

जटायुस्संवादः — Encounter with Jaṭāyu and the Genealogy of Beings (Aranyakanda 14)

अरण्यकाण्ड

Auf dem Weg nach Pañcavaṭī begegnen Rāma und Lakṣmaṇa einem gewaltigen Geier, der auf einem Banyanbaum sitzt, und halten ihn zunächst für einen rākṣasa. Doch der Vogel spricht sanft, nennt sich einen Freund Daśarathas, und Rāma erweist ihm Ehre und fragt nach Name und Herkunft. Jaṭāyu antwortet mit einer kosmologischen Genealogie: Er nennt die frühen Prajāpatis, sodann Dakṣas berühmte sechzig Töchter und die acht Gemahlinnen Kaśyapas—Aditi, Diti, Danu, Kālīkā, Tāmra, Krodhavaśā, Anala und Manu. Er zeichnet die Abstammungslinien nach: die devas (die dreiunddreißig) aus Aditi, die daityas aus Diti, verschiedene Wesen aus Danu und Kālīkā, sowie weitverzweigte Vogel- und Tiergeschlechter aus Tāmra und Krodhavaśā—Falken, Geier, Schwäne und chakravākas; ferner Surabhis Nachkommen (Kühe und Pferde), die Schlangenlinien aus Surasā und Kadrū und Vinatās Söhne (Garuḍa und Aruṇa). Schließlich gibt Jaṭāyu sich als Sohn Aruṇas und jüngerer Bruder Sampātis zu erkennen und bietet seinen Schutzdienst an: Er werde Sītā bewachen, wenn die Brüder in diesem gefährlichen Wald abwesend seien. Rāma umarmt ihn freudig und verehrt ihn, vertraut Sītā Jaṭāyus Obhut an und zieht mit Lakṣmaṇa weiter nach Pañcavaṭī—ein Bündnis als kluge und dharmische Sicherung in einer Wildnis, die von rākṣasas bedroht ist.

Shlokas

Verse 1

अथ पञ्चवटीं गच्छन्नन्तरा रघुनन्दनः।आससाद महाकायं गृध्रं भीमपराक्रमम्।।3.14.1।।

Dann, als er nach Pañcavaṭī zog, begegnete Rāma—die Freude des Raghu-Geschlechts—unterwegs einem Geier von riesigem Leib und furchterregender Kraft.

Verse 2

तं दृष्ट्वा तौ महाभागौ वटस्थं रामलक्ष्मणौ।मेनाते राक्षसं पक्षिं ब्रुवाणौ को भवानिति।।3.14.2।।

Als die edlen Rāma und Lakṣmaṇa den Vogel auf dem Banyan sitzen sahen, hielten sie ihn für einen Rākṣasa und fragten: „Wer bist du?“

Verse 3

स तौ मधुरया वाचा सौम्यया प्रीणयन्निव।उवाच वत्स मां विद्धि वयस्यं पितुरात्मनः।।3.14.3।।

Und er, als wollte er sie erfreuen, sprach zu den beiden mit süßer, sanfter Stimme: „Liebes Kind, wisse mich als Freund deines Vaters.“

Verse 4

स तं पितृसखं बुद्ध्वा पूजयामास राघवः।स तस्य कुलमव्यग्रमथ पप्रच्छ नाम च।।3.14.4।।

Da er ihn als Freund seines Vaters erkannte, erwies Rāma ihm Ehre; dann fragte er, mit ruhigem und ungetrübtem Geist, den Vogel nach seiner Abstammung und auch nach seinem Namen.

Verse 5

रामस्य वचनं श्रुत्वा सर्वभूतसमुद्भवम्।आचचक्षे द्विजस्तस्मै कुलमात्मानमेव च।।3.14.5।।

Als der Vogel Rāmas Worte vernahm, die dem Wohl aller Wesen entsprangen, berichtete er ihm vom Ursprung der Geschöpfe und insbesondere von seiner eigenen Abstammung und Identität.

Verse 6

पूर्वकाले महाबाहो ये प्रजापतयोऽभवन्।तान्मे निगदतस्सर्वानादितश्शृणु राघव।।3.14.6।।

«O Rāghava mit mächtigen Armen, höre von Anfang an, während ich dir von all jenen uralten Prajāpatis berichte, die einst ins Dasein traten.»

Verse 7

कर्दमः प्रथमस्तेषां विक्रीतस्तदनन्तरः।शेषश्च संश्रयश्चैव बहुपुत्रश्च वीर्यवान्।।3.14.7।।स्थाणुर्मरीचिरत्रिश्च क्रतुश्चैव महाबलः।पुलस्त्यश्चाङ्गिराश्चैव प्रचेताः पूलहस्तथा।।3.14.8।।दक्षो विवस्वानपरोऽरिष्टनेमिश्च राघव।काश्यपश्च महातेजास्तेषामासीच्च पश्चिमः।।3.14.9।।

„O Rāghava, unter ihnen war Kardama der Erste; nach ihm kam Vikrīta; dann Śeṣa und Saṃśraya sowie der tapfere Bahuputra; darauf Sthāṇu, Marīci, Atri und der mächtige Kratu; Pulastya, Aṅgiras, Pracetas und ebenso Pulaha; dann Dakṣa, Vivasvān und Ariṣṭanemi; und als Letzter unter ihnen war der hochstrahlende Kāśyapa.“

Verse 8

Verse 9

Verse 10

प्रजापतेस्तु दक्षस्य बभूवुरिति विश्रुतम्।षष्टिर्दुहितरो राम यशस्विन्यो महायशः।।3.14.10।।

O Rāma von großer Berühmtheit, weithin ist bekannt, dass Prajāpati Dakṣa sechzig ruhmreiche, hochgeehrte Töchter hatte.

Verse 11

काश्यपः प्रतिजग्राह तासामष्टौ सुमध्यमाः।अदितिं च दितिं चैव दनुमप्यथ कालिकाम्।।3.14.11।।ताम्रां क्रोधवशां चैव मनुं चाप्यनलामपि।

Von jenen Töchtern nahm Kāśyapa acht zu Gemahlinnen, schlank von der Taille: Aditi und Diti, Danu und auch Kālikā; dazu Tāmra, Krodhavaśā, Manu und Anala.

Verse 12

तास्तु कन्यास्ततः प्रीतः काश्यपः पुनरब्रवीत्।।3.14.12।।पुत्रां स्स्रैलोक्यभर्तृ़न्वै जनयिष्यथ मत्समान्।

Da sprach Kāśyapa, erfreut, erneut zu jenen Jungfrauen: „Ihr werdet Söhne gebären, die mir gleich sind — Söhne, würdig, die drei Welten zu beherrschen.“

Verse 13

अदितिस्तन्मना राम दितिश्च मनुजर्षभ।।3.14.13।।कालिका च महाबाहो शेषास्त्वमनसोऽभवन्।

O Rāma, Stier unter den Menschen, du Mächtigarmiger: Aditi, Diti und Kālikā nahmen seine Worte zu Herzen; die übrigen jedoch waren nicht darauf bedacht.

Verse 14

अदित्यां जज्ञिरे देवात्रयस्त्रिंशदरिंदम।।3.14.14।।आदित्या वसवो रुद्रा ह्यश्विनौ च परन्तप।

O Bezwinger der Feinde, o Brenner der Widersacher: Aus Aditi wurden die dreiunddreißig Devas geboren — die zwölf Ādityas, die acht Vasus, die elf Rudras und die beiden Aśvins.

Verse 15

दितिस्त्वजनयत्पुत्रान् दैत्यांस्तात यशस्विनः।।3.14.15।।तेषामियं वसुमती पुराऽसीत्सवनार्णवा।

Doch Diti, o Lieber, gebar ruhmreiche Söhne, die Daityas genannt wurden; und in früherer Zeit gehörte ihnen diese Erde—mitsamt Wäldern und Meeren.

Verse 16

दनुस्त्वजनयत्पुत्रमश्वग्रीवमरिन्दम।।3.14.16।।नरकं कालकंचैव कालिकापि व्यजायत।

O Bezwinger der Feinde: Danu gebar einen Sohn, Aśvagrīva (Hayagrīva); und auch Kālikā brachte Naraka zur Welt sowie Kālaka.

Verse 17

क्रौञ्चीं भासीं तथा श्येनीं धृतराष्ट्रीं तथा शुकीम्।।3.14.17।।ताम्रापि सुषुवे कन्याः पञ्चैता लोकविश्रुताः।

Auch Tāmra gebar fünf Töchter—Krauñcī, Bhāsī, Śyenī, Dhṛtarāṣṭrī und Śukī—Jungfrauen, die in der Welt berühmt sind.

Verse 18

उलूकाञ्जनयत्क्रौञ्ची भासी भासान्व्यजायत।।3.14.18।।श्येनी श्येनांश्च गृध्रांश्च व्यजायत सुतेजसः।धृतराष्ट्रीतु हंसांश्च कलहंसांश्च सर्वशः।।3.14.19।।

Krauñcī gebar Eulen, und Bhāsī brachte die Bhāsa-Vögel hervor.

Verse 19

Śyenī gebar strahlende Habichte und Geier; und Dhṛtarāṣṭrī brachte, in jeder Art, Schwäne und süßstimmige kalahaṃsas hervor.

Verse 20

चक्रवाकांश्च भद्रं ते विजज्ञे सापि भामिनी।शुकी नतां विजज्ञे तु नताया विनता सुता।।3.14.20।।

Sie (Dhṛtarāṣṭrī), o Rāma —dir sei Heil—, gebar auch cakravāka-Vögel. Śukī gebar Natā; und aus Natā wurde Vinatā geboren, ihre Tochter.

Verse 21

दश क्रोधवशा राम विजज्ञे ह्यात्मसम्भवाः।मृगीं च मृगमन्दां च हरीं भद्रमदामपि।।3.14.21।।मातङ्गीमपि शार्दूलीं श्वेतां च सुरभिं तथा।सर्वलक्षणसम्पन्नां सुरसां कद्रुकामपि।।3.14.22।।

O Rāma, Krodhavaśā gebar zehn Töchter aus ihrem eigenen Leib: Mṛgī, Mṛgamandā, Harī und auch Bhadrāmadā unter ihnen.

Verse 22

Auch wurden Mātaṅgī, Śārdūlī, Śvetā und Surabhī geboren; ebenso Surasā, mit allen glückverheißenden Merkmalen versehen, und auch Kadrukā.

Verse 23

अपत्यं तु मृगास्सर्वे मृग्या नरवरोत्तम।ऋक्षाश्च मृगमन्दायास्सृमराश्चमरा स्तथा।।3.14.23।।

O Bester der Menschen, von Mṛgī stammen alle Arten wilder Tiere; und von Mṛgamandā wurden Bären, sṛmara-Hirsche und auch camara-Hirsche geboren.

Verse 24

हर्याश्च हरयोऽपत्यं वानराश्च तरस्स्विनः।ततस्त्विरावतीं नाम जज्ञे भद्रमदा सुताम्।।3.14.24।।

Von Harī wurden Löwen und die schnell sich bewegenden Vānara geboren; darauf gebar Bhadrāmadā eine Tochter namens Irāvatī.

Verse 25

तस्यास्त्वैरावतः पुत्रो लोकनाथो महागजः।मातङ्ग्या स्त्वथ मातङ्गा अपत्यं मनुजर्षभ।।3.14.25।।

Aus ihr (Irāvatī) wurde Airāvata geboren, der große Elefant, ein Herr unter den Wesen; und aus Mātaṅgī, o Stier unter den Menschen, gingen die Elefanten als ihre Nachkommenschaft hervor.

Verse 26

गोलाङ्गूलांश्च शार्दूली व्याघ्रांश्चाजनयत्सुतान्।दिशागजांश्च काकुत्स्थ श्वेताप्यजनयत्सुतान्।।3.14.26।।

Śārdūlī gebar Söhne: Tiger und die verspielten, rundlichen Vānara namens Golāṅgūla; und auch Śvetā, o Kakutstha, gebar die Richtungs-Elefanten, die Wächter der acht Himmelsrichtungen.

Verse 27

ततो दुहितरौ राम सुरभिर्द्वेव्यजायत।रोहिणीं नाम भद्रं ते गन्धर्वीं च यशस्स्विनीम्।।3.14.27।।

Dann, o Rāma, gebar die göttliche Surabhi zwei Töchter: Rohiṇī dem Namen nach und die ruhmreiche Gandharvī. Segen sei mit dir.

Verse 28

रोहिण्यजनयद् गावो गन्धर्वी वाजिनः सुतान्। सुरसाऽजनयन्नागान्राम कद्रूस्तु पन्नगान्।।3.14.28।।

Rohiṇī gebar die Kühe; Gandharvī brachte die Pferde als ihre Nachkommen hervor. Surasā, o Rāma, gebar die Nāga, während Kadrū die übrigen Schlangen hervorbrachte.

Verse 29

मनुर्मनुष्यान् जनयद्राम पुत्रान् यशस्विनः।ब्राह्मणान् क्षत्रियान् वैश्यान् शूद्रांश्च मनुजर्षभ।।3.14.29।।

Manu, o Rāma—Stier unter den Menschen—zeugte ruhmreiche Nachkommen der Menschheit: Brāhmaṇas, Kṣatriyas, Vaiśyas und Śūdras.

Verse 30

सर्वान् पुण्यफलान्वृक्षाननलापि व्यजायत।विनता च शुकीपौत्री कद्रूश्च सुरसास्वसा।।3.14.30।।

Auch Anālā brachte Bäume aller Art hervor, die heilige Früchte tragen. Und Vinatā war die Enkelin der Śukī; Kadrū und Surasā waren ihre Schwestern.

Verse 31

कद्रूर्नागं सहस्रास्यं विजज्ञे धरणीधरम्।द्वौ पुत्रौ विनतायास्तु गरुडोऽरुण एव च।।3.14.31।।

Kadrū gebar den tausendköpfigen Nāga, den Träger der Erde; und Vinatā hatte zwei Söhne: Garuḍa und Aruṇa.

Verse 32

तस्माज्जातोऽहमरुणात्सम्पातिस्तु ममाग्रजः।जटायुरिति मां विद्धि श्येनीपुत्रमरिन्दम।।3.14.32।।

Von jenem Aruṇa wurde ich geboren; Sampāti ist mein älterer Bruder. Wisse mich als Jaṭāyu, den Sohn der Śyenī—o Bezwinger der Feinde.

Verse 33

सोऽहं वाससहायस्ते भविष्यामि यदीच्छसि।इदं दुर्गं हि कान्तारं मृगराक्षस सेवितम्।।3.14.33।।सीतां च तात रक्षिष्ये त्वयि याते सलक्ष्मणे।

Wenn du es wünschst, will ich dir als Helfer beim Schutz eurer Wohnstatt dienen. Denn diese Wildnis ist gefährlich, von wilden Tieren und Rākṣasas heimgesucht. Und, lieber Freund, wenn du mit Lakṣmaṇa fortgehst, werde ich Sītā beschützen.

Verse 34

जटायुषं तं प्रतिपूज्य राघवो मुदा परिष्वज्य च सन्नतोऽभवत्।पितुर्हि शुश्राव सखित्वमात्मवान् जटायुषा सङ्कथितं पुनः पुनः।।3.14.34।।

Rāghava erwies Jaṭāyu seinerseits Ehre; und voller Freude umarmte er ihn und verneigte sich ehrfürchtig. Selbstbeherrscht hörte er von Jaṭāyu immer wieder den Bericht über dessen Freundschaft mit Rāmas Vater.

Verse 35

स तत्र सीतां परिदाय मैथिलीं सहैव तेनातिबलेन पक्षिणा।जगाम तां पञ्चवटीं सलक्ष्मणो रिपून्दिधक्षञ्छलभानि वानलः।।3.14.35।।

Dort vertraute er Sītā aus Mithilā jenem überaus starken Vogel (Jatāyu) an; dann zog Rāma, von Lakṣmaṇa begleitet, nach Pañcavaṭī, entschlossen, seine Feinde zu verzehren wie ein Waldbrand die Nachtfalter verbrennt.

Frequently Asked Questions

What specific ethical dilemma or action is presented in this Sarga?

The pivotal action is discernment followed by respectful alliance: Rāma and Lakṣmaṇa initially suspect the powerful bird as a threat, but upon hearing his gentle self-identification as Daśaratha’s friend, Rāma honors him and then formally entrusts Sītā’s protection to Jaṭāyu—an ethical act of prudent trust in exile.

What is the philosophical takeaway (Upadesha) of this chapter's dialogue?

The chapter frames protection as a dharmic network rather than solitary heroism: lineage-knowledge situates individuals within cosmic order, and righteous companionship (sakhitva) becomes an instrument of safety and moral continuity in a perilous environment.

Which geographical or cultural landmarks are highlighted here?

Geographically, the movement toward Pañcavaṭī and the encounter at a banyan tree mark the forest setting; culturally, the extensive Prajāpati–Dakṣa–Kaśyapa genealogy functions as a traditional knowledge-map linking devas, animals, birds, and serpents to recognized mythic lineages.