Shloka 4
ईतय: सम्प्रणश्यन्ति न वियोग: प्रिये जने,अर्जुनके चरित्रका स्मरण करनेसे सारे पाप नष्ट हो जाते हैं, सब प्रकारकी सम्पदाएँ प्राप्त होती हैं और मनुष्य अकेला या असहाय होनेपर भी शत्रुओंपर विजय प्राप्त कर लेता है। इतना ही नहीं, (अतिवृष्टि आदि) ईतियोंका नाश होता है और प्रियजनोंसे कभी वियोग नहीं होता
ītayaḥ sampranaśyanti na viyogaḥ priye jane | arjunakasya caritra-smaraṇena sarve pāpāḥ praṇaśyanti, sarva-vidhāḥ sampadaḥ prāpyante, manuṣyaḥ ekākī vā asahāyo 'pi śatrūn jayet | na kevalam (ativṛṣṭy-ādi) ītīnāṃ nāśo bhavati, api ca priya-janaiḥ kadācid api viyogo na bhavati ||
Vaiśampāyana sprach: Durch das Gedenken an Arjunas Taten und Wandel werden alle Sünden vernichtet und jeglicher Wohlstand erlangt. Selbst wenn einer allein steht oder ohne Beistand ist, kann er doch die Feinde überwinden. Nicht nur werden Unheil und Plagen—wie solche, die aus übermäßigem Regen entstehen—abgewendet, auch erleidet man keine Trennung von den Geliebten.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the ethical and devotional power of smaraṇa—recollecting an exemplary hero’s life. Remembering Arjuna’s conduct is presented as a source of moral purification (destruction of pāpa), worldly well-being (sampad), courage in isolation, and protection from communal/natural afflictions (ītayaḥ), culminating in the blessing of harmony with loved ones (no viyoga).
Vaiśampāyana is describing the auspicious results (phala-śruti) of recalling Arjuna’s deeds. In the Virāṭa-parvan context—where the Pāṇḍavas live incognito and face danger—this functions as a reassurance that Arjuna’s remembered prowess and virtue confer protection, victory, and stability amid threats and misfortunes.