एवं युक्तो महाराज: पाण्डव: पार्थिवर्षभ: । कथं नाहति राजाहमासनं पृथिवीपते,नरेश्वर! इनके सदगुणोंकी गणना नहीं की जा सकती। ये पाण्डुनन्दन नित्य धर्मपरायण तथा दयालु स्वभावके हैं। राजन! समस्त राजाओंके शिरोमणि पाण्डुनन्दन महाराज युधिष्ठिर इस प्रकार सर्वोत्तम गुणोंसे युक्त होकर भी राजोचित आसनके अधिकारी क्यों नहीं हैं?
evaṁ yukto mahārājaḥ pāṇḍavaḥ pārthivarṣabhaḥ | kathaṁ nārhati rājāham āsanaṁ pṛthivīpate nareśvara ||
Arjuna sprach: „O großer König, Stier unter den Herrschern—dieser Pāṇḍava, mit solchen Tugenden begabt, wie sollte er nicht des königlichen Sitzes würdig sein? O Herr der Erde, o Souverän der Menschen! Seine edlen Eigenschaften lassen sich nicht vollständig aufzählen. Der Sohn Pāṇḍus ist stets dem Dharma ergeben und von Natur aus mitfühlend. O König, warum sollte Yudhiṣṭhira—Kronjuwel unter allen Königen—bei den höchsten Vorzügen nicht Anspruch auf den Thron haben?“
अर्जुन उवाच
Legitimate kingship is grounded in dharma and character: compassion, steadfast righteousness, and exemplary conduct are presented as the true qualifications for the throne, beyond mere power or circumstance.
Arjuna addresses a king and argues on ethical and political grounds that Yudhiṣṭhira—described as supremely virtuous and dharma-devoted—rightfully deserves the royal seat, framing the point as a rhetorical question.