जयेय॑ लोभमोहौ च क्रोधं चाहं सदा विभो । दाने तपसि सत्ये च मनो मे सततं भवेत्,विभो! मुझे ऐसा वर दीजिये कि मैं लोभ, मोह और क्रोधको जीत सकूँ तथा दान, तप और सत्यमें सदा मेरा मन लगा रहे
jayeyam lobha-mohau ca krodhaṃ cāhaṃ sadā vibho | dāne tapasi satye ca mano me satataṃ bhavet, vibho ||
Yudhiṣṭhira sprach: „O Herr, gewähre mir diese Gabe: dass ich stets Gier und Verblendung, ebenso auch Zorn, überwinde; und dass mein Geist unablässig der Freigebigkeit, der Askese und der Wahrheit zugewandt sei.“
युधिछिर उवाच
The verse teaches inner kingship: true victory is conquering greed, delusion, and anger, and keeping the mind steadily anchored in the dharmic triad of generosity (dāna), disciplined austerity (tapas), and truthfulness (satya).
Yudhiṣṭhira, in a supplicatory mode, asks a powerful being addressed as ‘vibhu’ for a boon—not for external power, but for moral strength and unwavering commitment to dharmic conduct.