Shloka 27
Ajñātavāsa-saṅkalpaḥ — Yudhiṣṭhira’s Resolve and Dhaumya’s Exempla on Concealment
सावित्रयुवाच च्युत: स्वराज्याद् वनवासमाश्रितो विनष्टचक्षु: श्वशुरो ममाश्रमे । स लब्धचक्षुर्बलवान् भवेन्नूप- स्तव प्रसादाज्ज्वलनार्कसंनिभ:,सावित्री बोली--भगवन! मेरे श्वशुर अपने राज्यसे भ्रष्ट होकर वनमें रहते हैं। उनकी आँखें भी नष्ट हो गयी हैं। मैं चाहती हूँ, आपकी कृपासे उन महाराजको उनकी आँखें मिल जायूँ और वे बलवान् तथा अग्नि एवं सूर्यके समान तेजस्वी हो जायेँ
sāvitry uvāca—cyutaḥ svarājyād vanavāsam āśrito vinaṣṭacakṣuḥ śvaśuro mamāśrame | sa labdhacakṣur balavān bhavennūpas tava prasādāj jvalanārkasaṃnibhaḥ ||
Sāvitrī sprach: „O erhabener Herr, mein Schwiegervater ist aus seinem eigenen Reich gestürzt worden, hat Zuflucht im Waldleben genommen und wohnt in meiner Einsiedelei. Sein Augenlicht ist erloschen. Durch deine Gnade möge jener König sein Sehvermögen wiedererlangen und stark werden, strahlend wie Feuer und Sonne.“
यम उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma expressed as compassionate family-duty: Sāvitrī uses her encounter with Yama not for personal gain alone but to restore justice and well-being to her husband’s lineage—seeking healing, strength, and rightful dignity for her blind, exiled father-in-law through divine grace.
In the Sāvitrī–Yama episode of the Vana Parva, Sāvitrī petitions Yama for a boon: that her father-in-law, a king dispossessed of his realm and living in the forest hermitage, regain his lost eyesight and become strong and radiant.