Shloka 2
Karṇa-kuṇḍala-kavaca-jijñāsā; Kuntibhoja’s hospitality and Pṛthā’s appointment (कर्णकुण्डलकवचजिज्ञासा)
पर्वण: पतनो जम्भ: खर: क्रोधवशो हरि: । प्ररुजश्चारुजश्चैव प्रघसश्चैवमादय:,मार्कण्डेयजी कहते हैं--युधिष्ठिर! जब वानर-सैनिक शिविरमें प्रवेश करने लगे, उस समय रावणकी सेनामें रहनेवाले पर्वण, पतन, जम्भ, खर, क्रोधवश, हरि, प्ररुज, अरुज और प्रधस आदि पिशाच तथा अधम राक्षसोंके अनेक दलोंने आकर उनपर धावा बोल दिया
parvaṇaḥ patano jambhaḥ kharaḥ krodhavaśo hariḥ | prarujaś cārujaś caiva praghasaś caivam ādayaḥ ||
Mārkaṇḍeya sprach: «O Yudhiṣṭhira, als die Vānara-Heere begannen, in das Lager einzudringen, stürmten Scharen von Piśācas und niederträchtigen Rākṣasas aus Rāvaṇas Heer—Parvaṇa, Patana, Jambha, Khara, Krodhavaśa, Hari, Praruja, Aruja, Praghasa und andere—hervor und eröffneten einen jähen Überfall auf sie.»
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how adharma often manifests as sudden, collective aggression led by morally degraded forces; it frames conflict as not merely physical but ethical—where base impulses and hostile natures rally to obstruct righteous aims.
Mārkaṇḍeya narrates that when the vānara troops enter the camp, multiple bands of Piśācas and low Rākṣasas serving in Rāvaṇa’s army—named one by one—charge in and attack the incoming forces.