Shloka 20
Draupadī’s Identification of the Pāṇḍavas and the Onset of the Chariot Engagement (द्रौपदी-पाण्डव-परिचयः)
भारत! तुम्हारे सामने भीष्मने जो कुछ कहा है, उसे मैं सहन नहीं कर सकता। शत्रुदमन! भरतकुलनन्दन! उन्होंने जो पाण्डवोंका यश गाया और तुम्हारी निन््दा की है, यह मेरे लिये असह्य है। अतः तुम मुझे सेवक, सेना तथा सवारियोंके साथ दिग्विजय करनेकी आज्ञा दो ॥। जेष्यामि पृथिवीं राजन् सशैलवनकाननाम् | जिता च पाण्डवैभभूमिश्षतुर्भिबलेशालिभि:
bhārata! tava purato bhīṣmeṇa yad uktam, tat soḍhuṃ na śaknomi. śatrudamana! bharatakulanandana! tena pāṇḍavānāṃ yaśaḥ gītaṃ tava ca nindā kṛtā—etad mama asahyam. ataḥ māṃ sevakaiḥ senayā ca sāvāhanaiḥ saha digvijayāya ājñāpaya. jeṣyāmi pṛthivīṃ rājan saśailavanakānanām; jitā ca pāṇḍavaiḥ bhūmiḥ śatrubhiḥ balaiḥ śālībhiḥ.
Karna sprach: „O Spross der Bharatas! Ich kann nicht ertragen, was Bhīṣma in deiner eigenen Gegenwart gesagt hat. O Bezwinger der Feinde, Zierde des Bharata-Geschlechts! Dass er den Ruhm der Pāṇḍavas besungen und dich geschmäht hat, ist mir unerträglich. Darum befiehl mir — mit Dienern, Heer und Reitern — zu einem Eroberungszug in alle Himmelsrichtungen aufzubrechen. Ich werde die Erde unterwerfen, o König, mit ihren Bergen, Wäldern und Hainen; und ich werde das Land zurückgewinnen, das die Pāṇḍavas an sich gerissen haben — jene Feinde, stark und wohlhabend.“
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how wounded honor and loyalty can drive political and military decisions. Karna frames action (digvijaya) as a response to perceived insult and as a means to restore his king’s prestige, showing the ethical tension between righteous restraint and pride-fueled escalation.
After Bhishma’s words—praising the Pandavas and criticizing the Kuru king—Karna declares he cannot tolerate the insult. He urges the king to authorize him to go with forces on a digvijaya, promising to conquer the world and reclaim territory held by the Pandavas.