Shloka 20
वनप्रस्थानम् (Departure for the Forest) — Āraṇyaka-parva, Adhyāya 24
मनोरमां भोगवतीमुपेत्य पूतात्मनां चीरजटाधराणाम् | तस्मिन् वने धर्मभूतां निवासे ददर्श सिद्धर्षिगणाननेकान्,मनोरम भोगवती (सरस्वती) नदीमें स्नान करके जिनके अन्त:करण पवित्र हो गये हैं, जो वल््कल और जटा धारण करते हैं, ऐसे धर्मात्माओंके निवासभूत उस वनमें राजाने सिद्धमहर्षियोंके अनेक समुदाय देखे
vaiśampāyana uvāca | manoramāṃ bhogavatīm upetya pūtātmanāṃ cīra-jaṭādharāṇām | tasmin vane dharma-bhūtāṃ nivāse dadarśa siddharṣi-gaṇān anekān |
Vaiśampāyana sprach: Als der König den lieblichen, Freude spendenden Fluss Sarasvatī erreicht und dort gebadet hatte, erblickte er in jenem Wald—einer durch Dharma geheiligten Wohnstatt—zahlreiche Versammlungen vollendeter Seher. Jene Asketen, innerlich geläutert, trugen Rindenkleider und verfilzte Haarsträhnen und verkörperten ein Leben der Zügelung und Rechtschaffenheit.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights purification through sacred practice and the ethical ideal of tapas: those who live simply (bark garments, matted hair) and keep the mind pure become embodiments of dharma, turning even a forest into a sanctified abode.
After reaching the beautiful Bhogavatī (identified with the Sarasvatī) and bathing, the king enters a forest dwelling-place of dharma and sees many groups of siddha sages residing there.