Shloka 17
Śālva–Pradyumna Yuddha: Sārathya-kauśala, Astra-pratikāra, Daiva-niyati
Chapter 20
ततः सागरमासाद्य कुक्षौ तस्य महोर्मिण: । समुद्रनाभ्यां शाल्वो5भूत् सौभमास्थाय शत्रुहन्,शत्रुनाशन! फिर समुद्रके निकट पहुँचकर उत्ताल तरंगोंवाले महासागरकी कुक्षिके अन्तर्गत उसके नाभिदेश (एक द्वीप)-में जाकर राजा शाल्व सौभविमानपर ठहरा हुआ था
tataḥ sāgaram āsādya kukṣau tasya mahormiṇaḥ | samudranābhyāṃ śālvo 'bhūt saubham āsthāya śatruhan śatrunāśana ||
Dann, als ich den Ozean mit hoch aufsteigenden Wogen erreichte, drang Śālva in sein inneres Weitenmeer ein und begab sich zum „Nabel des Meeres“, einer zentralen, inselgleichen Gegend. Dort verweilte er, in der Luftfestung Saubha, entschlossen, seine Feinde niederzuschlagen.
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
Adversaries may rely on concealment and extraordinary means to gain advantage; the ethical response is not confusion or fear, but steady discernment and preparedness—meeting छल (deception) with बुद्धि (clear judgment) while remaining anchored in dharma.
Vāsudeva describes Śālva reaching the turbulent ocean, entering its inner region, and positioning himself at the ‘navel’ of the sea while stationed in the Saubha aerial fortress, ready to attack enemies from a strategically hidden location.