Shloka 38
अध्याय १९० — वामदेव-वाम्य-वृत्तान्तः
The Vāmadeva Horses Episode and the Ethics of Promise
सुखोदयाय तत् सर्व श्रेयसे च तवानघ । यच्च किंचित् त्वया लोके दृष्टं स्थावरजड्रमम्,समस्त जगत्में भक्त पुरुष सब प्रकारसे मेरी आराधना करते हैं। तुमने मेरे निकट आकर जो कुछ भी क्लेश उठाया है, ब्रह्मन! वह सब तुम्हारे भावी कल्याण और सुखका साधक है। अनघ! लोकमें तुमने जो कोई भी स्थावर-जंगम पदार्थ देखा है, उसके रूपमें सर्वथा मेरा भूत-भावन आत्मा ही प्रकट हुआ है। सम्पूर्ण लोकोंके पितामह ब्रह्मा मेरा आधा अंग हैं
sukhodayāya tat sarvaṃ śreyase ca tavānagha | yac ca kiṃcit tvayā loke dṛṣṭaṃ sthāvara-jaṅgamam | tatra sarvathā mama bhūta-bhāvana ātmāiva prakāśitaḥ |
Die Gottheit sprach: „Alles, was geschehen ist, soll dir künftiges Glück und bleibendes Heil bringen, o Sündenloser. Was immer du in dieser Welt gesehen hast—Unbewegtes wie Bewegtes—wisse: In jeder Gestalt offenbart sich allein Mein lebenspendendes Selbst. Selbst die Mühsal, die du auf dich nahmst, um Mir nahe zu kommen, o Brahmane, wird zum Werkzeug deines künftigen Wohls und deiner Freude.“
देव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a providential and devotional vision: hardships endured in approaching the Divine become causes of future welfare (śreyas) and happiness (sukha), and everything in the world—moving and unmoving—is a manifestation of the one sustaining Self (ātmā) of the Deity.
A deity addresses a brahmin devotee, consoling him that his past difficulties were not meaningless but beneficial, and instructs him to perceive the Divine Self as present in all forms across the world, both animate and inanimate.