Shloka 22
अध्याय १९० — वामदेव-वाम्य-वृत्तान्तः
The Vāmadeva Horses Episode and the Ethics of Promise
प्राप्रुवन्ति नरा विप्र यत् कृत्वा कर्म शो भनम् । सत्यं दानं तपश्चोग्रमहिंसा चैव जन्तुषु,ब्रह्म! जिस शुभ कर्मोके आचरणसे मनुष्यको कल्याणकी प्राप्ति होती है, वे सत्य, दान, उग्र तपस्या और किसी भी प्राणीकी हिंसा न करनेका स्वभाव--ये सब मेरे ही विधानसे निर्मित हुए हैं और मेरे ही शरीरमें विहार करते हैं। मैं समस्त प्राणियोंके ज्ञानको जब प्रकट कर देता हूँ, तभी वे चेष्टाशील होते हैं, अन्यथा अपनी इच्छासे वे कुछ नहीं कर सकते
prāpnuvanti narā vipra yat kṛtvā karma śobhanam | satyaṃ dānaṃ tapaś cograṃ ahiṃsā caiva jantuṣu ||
Die Gottheit sprach: „O Brahmane, die Menschen erlangen Wohlergehen, indem sie edle Taten vollbringen. Wahrhaftigkeit, Freigebigkeit, strenge Askese und Gewaltlosigkeit gegenüber Lebewesen—all dies entspringt meiner Satzung und bewegt sich in meinem eigenen Sein. Erst wenn ich in allen Geschöpfen Erkenntnis offenbare, werden sie zu zielgerichtetem Handeln fähig; sonst vermögen sie aus eigenem Willen allein nichts zu vollbringen.“
देव उवाच
Educational Q&A
Welfare-giving virtues—truth, charity, intense austerity, and non-violence—are presented as divinely grounded, and effective human action is said to depend on the manifestation of knowledge granted by the Divine rather than mere individual will.
A Deity addresses a Brahmin interlocutor, enumerating the principal ethical disciplines that lead to human good and asserting divine sovereignty over the awakening of knowledge that enables beings to act.