Shloka 15
अध्याय १९० — वामदेव-वाम्य-वृत्तान्तः
The Vāmadeva Horses Episode and the Ethics of Promise
यतय: शान्तिपरमा यतात्मानो बुभुत्सव:,मामेव सतत विद्राश्चिन्तयन्त उपासते । शान्तिपरायण, संयमी, जिज्ञासु, काम-क्रोध-द्वेघपहित आसक्तिशून्य, निष्पाप, सात्विक, नित्य अहंकारशून्य तथा अध्यात्मज्ञानकुशल यति एवं ब्राह्मण सदा मेरा ही चिन्तन करते हुए उपासना करते हैं
yatayaḥ śāntiparamā yatātmāno bubhutsavaḥ | mām eva satataṃ vidrāś cintayanta upāsate ||
Die Gottheit sprach: „Jene Asketen, deren höchstes Ziel der Frieden ist — selbstbeherrscht, im Geist diszipliniert und auf wahre Erkenntnis ausgerichtet — halten ihren Sinn unablässig allein auf Mich gerichtet. Mich stets betrachtend, verehren sie Mich, frei von Anhaftung und gereinigt von den Regungen von Begierde, Zorn und Hass. Solche Suchenden, sündlos, sattvisch und ohne Ich-Dünkel, kundig im inneren Wissen, leben in beständiger Hingabe an Mich.“
देव उवाच
Educational Q&A
True worship is defined as steady contemplation of the Divine grounded in inner peace, self-restraint, and the pursuit of spiritual knowledge. The verse links devotion with ethical purification—freedom from desire, anger, hatred, attachment, and ego—presenting renunciation and inner discipline as the basis of genuine bhakti.
A divine speaker describes the qualities of ideal seekers (yatis and spiritually minded brāhmaṇas): they are peace-oriented, self-controlled, and intent on understanding, and therefore they continually contemplate and worship the Divine. The statement functions as instruction, characterizing the path and temperament of those fit for higher spiritual realization.