Shloka 2
Rājarṣi-samāgamaḥ — Yudhiṣṭhirasya Dharma-parīkṣā ca
Meeting the Royal Sage and a Dharmic Audit
ततो वायुर्महान् शीघ्रो नीचै: शर्करकर्षण: । प्रादुरासीत् खरस्पर्श: संग्राममभिचोदयन्,इसी समय गन्धमादन पर्वतपर तीव्र वेगसे बड़े जोरकी आँधी उठी, जो नीचे कंकड़- बालूकी वर्षा करनेवाली थी। उसका स्पर्श तीक्ष्ण था। वह किसी भारी संग्रामकी सूचना देनेवाली थी
tato vāyur mahān śīghro nīcaiḥ śarkarakarṣaṇaḥ | prādurāsīt kharasparśaḥ saṅgrāmam abhichodayan ||
Dann erhob sich plötzlich ein großer Wind, schnell und gewaltig, der Kies und Sand dicht über dem Boden mit sich riss. Seine Berührung war rau und schneidend, als dränge er—oder kündige er an—den Ausbruch einer erbitterten Schlacht. Im Erzählen wirkt diese unheilvolle Erschütterung der Natur als moralisches Zeichen: Wenn der Konflikt im Begriff ist loszubrechen, gerät die Welt selbst in Unruhe und mahnt zur Schwere der bevorstehenden Gewalt und ihren Folgen für das Dharma.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses an ominous storm as a sign that violence is nearing. Ethically, it underscores that impending adharma and conflict disturb not only people but the very order of the world, urging vigilance, restraint, and awareness of the consequences of war.
Vaiśampāyana describes a sudden, powerful wind that rises low to the ground, sweeping gravel and sand and feeling harsh to the touch. The storm is presented as a portent that a major battle or confrontation is about to be stirred up.