Shloka 15
Somaka–Jantu Ākhyāna: Desire-Driven Sacrifice and Shared Karmic Consequence
सोमक उवाच पुण्यान्न कामये लोकानृते<हं ब्रह्मवादिनम् । इच्छाम्यहमनेनैव सह वस्तुं सुरालये,सोमक बोले--धर्मराज! मैं अपने वेदवेत्ता पुरोहितके बिना पुण्यलोकोंमें जानेकी इच्छा नहीं रखता। स्वर्गलोक हो या नरक--मैं कहीं भी इन्हींके साथ रहना चाहता हूँ। देव! मेरे पुण्यकर्मोंपर इनका मेरे समान ही अधिकार है। हम दोनोंको यह पुण्य और पापका फल समानरूपसे मिलना चाहिये
Somaka uvāca: puṇyān na kāmaye lokān ṛte ’haṃ brahmavādinam | icchāmy aham anenaiva saha vastuṃ surālaye ||
Somaka sprach: „O Dharmarāja, ich begehre keine verdienstvollen Welten, wenn ich dorthin ohne meinen brahmanischen Lehrer gehen muss, den Kenner der Veden und Sprecher heiliger Wahrheit. Ich wünsche, mit ihm allein zusammen zu wohnen—selbst in der Wohnstatt der Götter. Denn an jedem Verdienst, das ich erworben habe, hat er den gleichen Anspruch; darum sollen die Früchte von Tugend wie von Sünde uns beiden gleichermaßen zuteilwerden.“
सोमक उवाच
Educational Q&A
Somaka asserts an ethical ideal of gratitude and shared moral destiny: spiritual merit is not merely personal property but can be morally owed to those who enabled one’s dharma—here, the Brahmin teacher/priest. He values companionship and loyalty over solitary enjoyment of heaven, implying that true righteousness includes honoring one’s benefactors and accepting shared consequences.
Somaka speaks to a revered interlocutor (addressed as a dharmic authority in the surrounding narrative) and declares that he refuses to accept heavenly reward if his Brahmin teacher cannot accompany him. He asks that both should dwell together in heaven and that the fruits of virtue and sin be apportioned equally between them, emphasizing the teacher’s equal stake in his religious merit.