Shloka 15
Adhyāya 112: Ṛṣyaśṛṅga’s Description of an Exemplary Brahmacārī
Ascetic Presence and Vow-Practice
तोयानि चैवातिरसानि महां प्रादात् स वै पातुमुदाररूप: । पीत्वैव यान्यभ्यधिकः: प्रहर्षो ममाभवद् भूश्वलितेव चासीत्,उदारताके मूर्तिमान् स्वरूप उस ब्रह्मचारीने मुझे पीनेके लिये अत्यन्त स्वादिष्ट जल भी दिया था। उस जलको पीते ही मेरे हर्षकी सीमा न रही। मुझे यह धरती डोलती-सी जान पड़ने लगी
toyāni caivātirasāni mahān prādāt sa vai pātum udārarūpaḥ | pītvaiva yāny abhyadhikaḥ praharṣo mamābhavad bhūś caliteva cāsīt ||
Jener brahmacārin von edler Erscheinung gab mir in großer Fülle Wasser zu trinken, von überaus köstlichem Geschmack. Kaum hatte ich davon getrunken, stieg in mir eine außerordentliche, maßlose Freude auf, und die Erde selbst schien unter mir zu schwanken—als hätte meine Wonne leibliche Gestalt angenommen.
ऋष्यशुड्र उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how sensory pleasures, even when offered as a seemingly innocent gift, can produce overpowering exhilaration; it implicitly warns that a disciplined life (brahmacarya/ascetic restraint) requires vigilance toward subtle temptations and the intoxicating pull of taste and comfort.
The speaker recounts receiving extremely delicious water from a noble-looking brahmacārin. Upon drinking it, he experiences a surge of extraordinary joy so intense that the ground seems to sway—signaling the beginning of a powerful emotional and sensory disturbance.