Shloka 43
Bhāgīratha’s Tapas and the Petition to Gaṅgā (गङ्गावतरण-प्रसङ्गः)
मुहुर्त विमना भूत्वा सचिवानिदमब्रवीत् । असमज्जा: पुरादद्य सुतो मे विप्रवास्यताम्,“अत: असमंजसके घोर भयसे आप हमारी रक्षा करें!” पुरवासियोंका यह भयंकर वचन सुनकर नृपश्रेष्ठ सगर दो घड़ीतक अनमने होकर बैठे रहे। फिर मन्त्रियोंसे इस प्रकार बोले--'आज मेरे पुत्र असमंजसको मेरे घरसे बाहर निकाल दो”
Lomāśa uvāca — muhūrtaṁ vimanā bhūtvā sacivān idam abravīt | asamañjāḥ purād adya suto me vipravāsyatām ||
Lomāśa sprach: Nachdem König Sagara eine Weile niedergeschlagen dagesessen hatte, wandte er sich an seine Minister: „Heute soll mein Sohn Asamañja aus der Stadt verstoßen werden.“ Als er die schreckliche Bitte der Bürger vernahm—„Wegen Asamañja leben wir in furchtbarer Angst; beschütze uns!“—entschied sich der beste der Könige, obgleich schmerzerfüllt und zögernd, für die Sicherheit seiner Untertanen statt für väterliche Zuneigung und befahl die Verbannung seines Sohnes als königliche Pflicht.
लोगमश उवाच
Educational Q&A
A king’s foremost duty (rājadharma) is the protection and welfare of the people; when a close relative becomes a source of public harm and fear, the ruler must act impartially, even at personal emotional cost.
The townspeople complain that Asamañja causes them severe fear and ask for protection. King Sagara, after a moment of sorrowful hesitation, orders his ministers to expel Asamañja from the city that very day.