Shloka 15
देव–विष्णु–संवादः । कालेयगणस्य समुद्राश्रयः । अगस्त्योपसर्पणम्
Devas and Viṣṇu on the Kāleyas; Approach to Agastya
स शक्रवज्जाभिहत: पपात महासुर: काउ्चनमाल्यधारी । यथा महाशैलवर: पुरस्तात् स मन्दरो विष्णुकराद विमुक्त:,इन्द्रके वज़से आहत होकर सुवर्णमालाधारी वह महान् असुर पूर्वकालमें भगवान् विष्णुके हाथसे छूटे हुए महान् पर्वत मन्दरकी भाँति पृथ्वीपर गिर पड़ा
sa śakravajjābhihataḥ papāta mahāsuraḥ kāñcanamālyadhārī | yathā mahāśailavaraḥ purastāt sa mandaro viṣṇukarād vimuktaḥ ||
Getroffen, als hätte Śakra (Indra) selbst ihn niedergestreckt, stürzte der große Asura—mit einer goldenen Girlande geschmückt—zur Erde. Er krachte nieder wie der gewaltige Mandara-Berg der Vorzeit, der aus der Hand des Herrn Viṣṇu entglitten war. Das Bild betont die unwiderstehliche Macht des Göttlichen und den unvermeidlichen Zusammenbruch hochmütiger Stärke, wenn sie einer höheren, gerechten Kraft begegnet.
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral pattern that sheer power and pride are unstable when opposed by a higher, divinely sanctioned force; arrogance meets an inevitable fall, while divine might acts decisively and irresistibly.
A great asura adorned with a golden garland is struck as if by Indra and collapses to the ground; his fall is compared to the ancient mythic image of the Mandara mountain dropping when released from Viṣṇu’s hand.