Shloka 10
ततो विमल आदित्ये ब्राह्मणे भ्यो जनार्दन: । ददौ हिरण्यं वासांसि गाश्षाश्वांक्ष परंतप:,तदनन्तर निर्मल सूर्यदेवका उदय हो जानेपर शत्रुओंको संताप देनेवाले भगवान् जनार्दनने ब्राह्मणोंको सुवर्ण, वस्त्र, गौ तथा घोड़े दान किये। अनेक प्रकारके रत्नोंका दान करके खड़े हुए उन अपराजित दाशा्ह वीरके पास जाकर सारथिने उनके चरणोंमें मस्तक झुकाया
tato vimale āditye brāhmaṇebhyo janārdanaḥ | dadau hiraṇyaṃ vāsāṃsi gāś cāśvān ca parantapaḥ ||
Vaiśaṃpāyana sprach: Dann, als die Sonne klar und hell aufging, beschenkte Janārdana — der die Feinde versengt — die Brāhmaṇas mit Gold, Gewändern, Kühen und Pferden.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dāna as a practical expression of dharma: honoring brāhmaṇas and supporting the social-religious order through timely, substantial gifts. It also reflects the ideal that power and wealth should be used for righteous support, not mere accumulation.
At a clear sunrise, Janārdana (Kṛṣṇa) gives gold, clothing, cows, and horses to brāhmaṇas. The scene functions as an auspicious, dharma-centered act set against the tense backdrop of the Udyoga Parva, where preparations and negotiations around the coming war are underway.