Shloka 90
Kṛṣṇa at Duryodhana’s House: Refusal of Hospitality and Departure to Vidura (कृष्णस्य धार्तराष्ट्रनिवेशनगमनम्)
वैशम्पायन उवाच तत आश्वासयामास पुत्राधिभिरभिप्लुताम् । पितृष्वसारं शोचन्तीं शौरि: पार्थसख: पृथाम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तदनन्तर अर्जुनके मित्र भगवान् श्रीकृष्णने पुत्रोंकी चिन्ताओंमें डूबकर शोक करती हुई अपनी बुआ कुन्तीको इस प्रकार आश्वासन दिया इति श्रीमहा भारते उद्योगपर्वणि भगवद्यानपर्वणि कृष्णकुन्तीसंवादे नवतितमो<ध्याय:
vaiśampāyana uvāca | tata āśvāsayāmāsa putrādhibhir abhiplutām | pitṛṣvasāraṃ śocantīṃ śauriḥ pārthasakhaḥ pṛthām ||
Vaiśampāyana sprach: Daraufhin tröstete Śauri—Kṛṣṇa, der enge Freund Pārthas (Arjunas)—Pṛthā (Kuntī), seine Tante väterlicherseits, die in Kummer versank und von sorgenvollen Gedanken um ihre Söhne überwältigt war. In diesem Augenblick zeigt Kṛṣṇas Zuspruch den Schmerz nicht als Schwäche, sondern als Last, die durch Rat, Verwandtschaft und dharmische Entschlossenheit zu festigen ist, da der Konflikt herannaht.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic consolation: grief born of responsibility for one’s family is acknowledged, yet it should be steadied through wise counsel and supportive kinship—especially when decisive action and moral clarity are required in a time of crisis.
As the story is narrated by Vaiśampāyana to King Janamejaya, Kṛṣṇa (Śauri), Arjuna’s intimate friend, approaches Kuntī (Pṛthā), his paternal aunt, and reassures her as she mourns and worries intensely about her sons.