Shloka 45
अध्याय ८ — शल्यस्य सत्कारः, वरदानं, पाण्डवसमागमश्च (Śalya’s Reception, the Boon, and Meeting the Pāṇḍavas)
शल्य उवाच शृणु पाण्डव ते भद्रं यद् ब्रवीषि महात्मन: । तेजोवधनिमित्तं मां सूतपुत्रस्य सड़मे,शल्य बोले--पाण्डुनन्दन! तुम्हारा कल्याण हो। तुम मेरी बात सुनो! युद्धमें महामना सूतपुत्र कर्णके तेज और उत्साहको नष्ट करनेके लिये तुम जो मुझसे अनुरोध करते हो, वह ठीक है। यह निश्चय है कि मैं उस युद्धमें उसका सारथि होऊँगा। स्वयं कर्ण भी सदा मुझे सारथिकर्ममें भगवान् श्रीकृष्णके समान समझता है
śalya uvāca śṛṇu pāṇḍava te bhadraṁ yad bravīṣi mahātmanaḥ | tejovadha-nimittaṁ māṁ sūta-putrasya saṅgame ||
Śalya sprach: „Höre, o Pāṇḍava; Heil sei dir. Was du, ein Mann von edlem Sinn, sagst, ist angemessen: dass du mich in der kommenden Schlacht als Mittel einsetzen willst, um Glanz und Kampfesmut des Sūta-Sohnes (Karṇa) zu mindern. Es steht fest, dass ich in jenem Krieg sein Wagenlenker sein werde; und Karṇa selbst hält mich seit langem in der Kunst des Wagenlenkens dem Herrn Śrī Kṛṣṇa vergleichbar.“
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how war is fought not only with weapons but also through morale and counsel: Śalya agrees to become Karna’s charioteer in a way that can undercut Karna’s confidence. It raises an ethical tension between personal obligation/role (serving as charioteer) and strategic intent (weakening an opponent’s spirit).
Śalya responds to a Pāṇḍava’s request and accepts the plan that he will be positioned as Karna’s charioteer in the coming battle. He notes that Karna esteems his charioteering highly—comparing it to Kṛṣṇa’s—thereby making Śalya’s influence over Karna’s battlefield mindset especially significant.