Shloka 29
Sanatsujāta on Vedic Learning, Truth (Satya), and the Discipline of Dama–Tyāga–Apramāda
अपारणीयं तमस: परस्तात् तदन्तको<प्येति विनाशकाले । अणीयो रूपं क्षुरधारया सम॑ महच्च रूप॑ तद् वै पर्वतेभ्य:,ब्रह्मके उस स्वरूपका कोई पार नहीं पा सकता। वह अज्ञानरूप अन्धकारसे सर्वथा अतीत है। महाप्रलयमें सबका अन्त करनेवाला काल भी उसीमें लीन हो जाता है। वह रूप अस्तुरेकी धारके समान अत्यन्त सूक्ष्म और पर्वतोंसे भी महान् है (अर्थात् वह सूक्ष्मसे भी सूक्ष्मतर और महानसे भी महान् है)
apāraṇīyaṃ tamasaḥ parastāt tad antako 'py eti vināśa-kāle | aṇīyo rūpaṃ kṣuradhārayā samaṃ mahac ca rūpaṃ tad vai parvatebhyaḥ ||
Sanatsujāta erklärt, Brahman sei jenseits allen Maßes und stehe ganz auf der anderen Seite der Finsternis (Unwissenheit). Zur Zeit der kosmischen Auflösung geht selbst der Tod—der Beender von allem—in Das ein und wird darin aufgenommen. Diese Wirklichkeit ist feiner als die Schneide eines Rasiermessers und doch größer als Berge: Die Lehre weist auf einen letzten Grund, der sowohl die schreckende Macht der Zeit als auch die Grenzen menschlichen Begreifens übersteigt.
सनत्युजात उवाच