Shloka 10
न कर्मणां विप्रणाशो<्त्यमुत्र पुण्यानां वाप्यथवा पापकानाम् | पूर्व कर्तुर्गच्छति पुण्यपापं पश्चात् त्वेनमनुयात्येव कर्ता,पुण्य अथवा पाप किन्हीं भी कर्मोका परलोकमें नाश नहीं होता है। पहले कतकके पुण्य और पाप परलोकमें जाते हैं, फिर उन्हींके पीछे-पीछे कर्ता जाता है
na karmaṇāṁ vipraṇāśo 'sty amutra puṇyānāṁ vāpy athavā pāpakānām | pūrvaṁ kartur gacchati puṇyapāpaṁ paścāt tv enam anuyāty eva kartā ||
Sañjaya sprach: In der jenseitigen Welt geht keine Tat eines Menschen zugrunde — weder verdienstvolle noch sündhafte. Zuerst ziehen Verdienst und Schuld des Handelnden in die nächste Welt voraus; dann folgt der Handelnde selbst ihnen nach.
संजय उवाच
Educational Q&A
Deeds do not perish in the afterlife: both merit (puṇya) and sin (pāpa) persist and inevitably accompany the agent, affirming moral accountability beyond death.
Sañjaya is speaking and articulates a general dharmic principle about karma and its consequences, emphasizing that the fruits of actions precede and then follow the doer into the next world.