अम्बा–राम–भीष्म संवादः
Amba–Rama–Bhishma Dialogue on Vow and Refuge
वैशम्पायन उवाच ततो गज्जा सुतस्नेहाद भीष्म॑ पुनरुपागमत् | नचास्याश्चाकरोद् वाक्यं क्रोधपर्याकुलेक्षण:
Vaiśampāyana uvāca—tato Gaṅgā sutasnehād Bhīṣmaṃ punar upāgamat | na cāsyāś cākarod vākyaṃ krodha-paryākulekṣaṇaḥ ||
Vaiśampāyana sprach: O Janamejaya, da kam Gaṅgā, von mütterlicher Liebe bewegt, erneut zu Bhīṣma. Doch Bhīṣma—dessen Augen vom Zorn umwölkt und aufgewühlt waren—fügte sich nicht ihren Worten.
वैशम्पायन उवाच
Anger can eclipse judgment so thoroughly that even legitimate, compassionate counsel—especially from elders or one’s own mother—fails to guide action. The verse implicitly commends self-mastery as a prerequisite for dharmic decision-making.
Gaṅgā returns to Bhīṣma out of maternal affection and attempts to speak to him, but Bhīṣma, visibly overtaken by anger (his gaze disturbed), does not accept or act upon her words.