Shloka 20
उवाच मध्ये वीराणां कुन्तीपुत्रं धनंजयम्,तदनन्तर वीरोंके बीचमें बैठकर उसने कुन्तीकुमार अर्जुनसे कहा--'पाण्डुनन्दन! यदि तुम डरे हुए हो तो मैं युद्धमें तुम्हारी सहायताके लिये आ पहुँचा हूँ। मैं इस महायुद्धमें तुम्हारी वह सहायता करूँगा, जो तुम्हारे शत्रुओंके लिये असह्य हो उठेगी
vaiśampāyana uvāca | uvāca madhye vīrāṇāṃ kuntīputraṃ dhanañjayam | tadanantaraṃ vīro ’ṅke madhye upaviśya tam uvāca— “pāṇḍunandana! yadi tvaṃ bhītaḥ asi, tarhi ahaṃ yuddhe tava sahāyatārthaṃ samupāgataḥ | asmin mahāyuddhe ahaṃ tāṃ tava sahāyāṃ kariṣyāmi yā tava śatrūṇāṃ asahyā bhaviṣyati” ||
Vaiśampāyana sprach: Inmitten der versammelten Helden setzte sich der Tapfere unter sie und wandte sich an Dhanañjaya (Arjuna), den Sohn Kuntīs: „O Sohn Pāṇḍus, wenn Furcht in dir aufgestiegen ist, so bin ich gekommen, dir im Kampf beizustehen. In diesem großen Krieg werde ich dir eine Hilfe leisten, die für deine Feinde unerträglich sein wird.“
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical duty of standing by an ally in crisis: fear is acknowledged without ridicule, and the response is a pledge of steadfast support that strengthens resolve and upholds kṣatriya-dharma in the face of war.
In the assembly of warriors, a heroic figure approaches and addresses Arjuna directly, saying that if Arjuna is afraid, he has come specifically to help him in the coming great war, promising aid so formidable that it will be intolerable to Arjuna’s enemies.