Shloka 166
Nahuṣa Abhiṣeka and the Crisis of Restraint (नहुषाभिषेकः—दमभ्रंशः)
सम्प्राप्ता दर्शन देवी शक्रस्य महिषी प्रिया । उनके लिये वायु मनोहर, सुखद, शीतल और सुगन्धित होकर बहते थे। इस प्रकार क्रीड़ा करते हुए दुरात्मा राजा नहुषकी दृष्टि एक दिन देवराज इन्द्रकी प्यारी महारानी शचीपर पड़ी
samprāptā darśanaṃ devī śakrasya mahiṣī priyā | teṣāṃ vāyavaḥ manoharāḥ sukhadāḥ śītalāḥ sugandhitāś ca vavāhuḥ | evaṃ krīḍataḥ durātmanaḥ rājñaḥ nahuṣasya dṛṣṭir ekadā devarāja-indrasya priyāyāṃ mahārāṇyāṃ śacīyāṃ nipapāta |
Śalya sprach: Die Göttin Śacī, geliebte Gemahlin Śakras (Indras), kam in Sicht. Um ihretwillen schienen die Winde lieblich zu wehen—dem Geist angenehm, wohltuend, kühl und duftend. So warf der bösgesinnte König Nahuṣa, während er sich selbstgefällig dem Spiel hingab, eines Tages seinen Blick auf Śacī, Indras teure große Königin.
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how unchecked desire and self-indulgence in a ruler can corrupt judgment and lead toward adharma—especially when one covets what is bound by loyalty and divine order.
Śalya narrates that Śacī, Indra’s beloved queen, comes into view amid an idyllic atmosphere, and King Nahuṣa—described as wicked-minded—fixes his gaze upon her, foreshadowing an improper pursuit.