Shloka 12
Nahuṣa Abhiṣeka and the Crisis of Restraint (नहुषाभिषेकः—दमभ्रंशः)
कैलासे हिमवत्पृष्ठे मन्दरे श्वेतपर्वते । सहो महेन्द्रे मलये समुद्रेषु सरित्सु च,देवराज नहुष सम्पूर्ण देवोद्यानोंमें, नन्दनवनके उपवनोंमें, कैलासमें, हिमालयके शिखरपर, मन्दराचल, श्वेतगिरि, सहा, महेन्द्र तथा मलयपर्वतपर एवं समुद्रों और सरिताओंमें, अप्सराओं तथा देवकन्याओंके साथ भाँति-भाँतिकी क्रीड़ाएँ करते थे, कानों और मनको आकर्षित करनेवाली नाना प्रकारकी दिव्य कथाएँ सुनते थे तथा सब प्रकारके वाद्यों और मधुर स्वरसे गाये जानेवाले गीतोंका आनन्द लेते थे
kailāse himavatpṛṣṭhe mandare śvetaparvate | sahā mahendre malaye samudreṣu saritsu ca ||
Śalya sprach: „Auf Kailāsa, auf den Höhen des Himavat, auf Mandara und dem Weißen Berg, auf Sahya, Mahendra und Malaya, und ebenso inmitten der Ozeane und Flüsse—dort vergnügte sich König Nahuṣa, in der Fülle der Lustgärten der Götter und in den Hainen Nandanas, auf vielerlei Weise mit Apsaras und himmlischen Jungfrauen. Er lauschte mancherlei göttlichen Erzählungen, die Ohr und Geist entzückten, und genoss Lieder, süß gesungen zum Klang aller Arten von Instrumenten.“
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the allure of celestial pleasure—gardens, music, stories, and companionship—implicitly warning that even exalted power and refined enjoyment can distract a ruler from restraint and dharma. It sets up an ethical contrast between indulgence and disciplined kingship.
Śalya describes King Nahuṣa moving through famed divine mountains, oceans, and rivers, enjoying the gods’ pleasure-groves (especially Nandana), sporting with apsarases and celestial maidens, and delighting in divine tales and music—an image of peak prosperity and indulgence in a heavenly setting.