Shloka 2
Udyoga Parva, Adhyāya 106: Pūrva-Diśa Praśaṃsā
Praise and Primacy of the Eastern Quarter
त्वगस्थिभूतो हरिणश्विन्ताशोकपरायण: । शोचमानो>तिमात्र॑ स दहामानश्व मन्युना । गालवो दु:ःखितो दुःखादू विललाप सुयोधन,वे चिन्ता और शोकमें डूबे रहनेके कारण पाण्डुवर्णके हो गये। उनके शरीरमें अस्थि- चर्ममात्र ही शेष रह गये थे। सुयोधन! अत्यन्त शोक करते और चिन्ताकी आगमें दग्ध होते हुए दुःखी गालव मुनि दुःखसे विलाप करने लगे--
tvag-asthi-bhūto hariṇaśvinta-śoka-parāyaṇaḥ | śocamāno 'timātraṃ sa dahamānaś ca manyunā | gālavo duḥkhito duḥkhād vilalāpa suyodhana ||
Nārada sprach: In Sorge und Gram versunken, war Galava geworden, als blieben ihm nur noch Haut und Knochen. Von übermäßigem Kummer überwältigt und innerlich von Zorn verzehrt, begann der bedrängte Weise Galava in seinem Leid vor Suyodhana zu klagen.
नारद उवाच
Educational Q&A
Unchecked grief and anxiety can emaciate a person, while anger (manyu) further consumes the mind; the verse highlights the ethical need for self-mastery so that suffering does not turn into destructive wrath.
Nārada describes Galava’s condition: he is worn down to ‘skin and bone,’ overwhelmed by sorrow and worry, and inwardly burning with anger; in this state he begins to lament before Suyodhana.