Shloka 17
गौएँ, काँसीके दुग्धपात्र, वस्त्राभूषणोंसे विभूषित और सम्पूर्ण मनोवाञ्छित गुणोंसे युक्त कन्याएँ, नाना प्रकारके यान, विचित्र भवन, भूमि, वस्त्र, सुवर्ण, वाहन, घोड़े, मतवाले हाथी, शय्या, शिबिकाएँ, सजे-सजाये रथ तथा घरमें जो कोई भी श्रेष्ठ वस्तु और महान् धन हो, वह सब ब्राह्मणोंको देने चाहिये। स्त्री-पुत्रोंसहित अपने शरीरको भी उनकी सेवामें लगा देना चाहिये ।। श्रद्धया परया युक्त क्रमशस्तस्य पारग: । शक्तित: सुमना हृष्ट: शुश्रुषुरविकल्पक:
śraddhayā parayā yuktaḥ kramaśas tasya pāragaḥ | śaktitaḥ sumanā hṛṣṭaḥ śuśrūṣur avikalpakaḥ ||
Vaiśampāyana sprach: Den Brāhmaṇen soll man Kühe geben, Milchgefäße aus Kāśī, Gewänder und Schmuck, Mädchen, die mit allen ersehnten Eigenschaften begabt sind, mancherlei Fahrzeuge, wunderliche Häuser, Land, Kleidung, Gold, Reittiere und Wagen, Pferde, Elefanten in der Brunst, Betten, Sänften und reich geschmückte Wagen; und was immer im Hause an Vorzüglichem und großem Reichtum vorhanden ist, all das soll man schenken. Ja, selbst den eigenen Leib, samt Gattin und Söhnen, soll man in ihren Dienst stellen. Mit höchster Glaubenskraft soll er Schritt um Schritt bis ans jenseitige Ufer (seines Vorhabens) gelangen, nach Vermögen—heiteren Sinnes, im Herzen froh, dem Dienst ergeben und ohne Zaudern.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
To practice dāna and service with supreme faith and unwavering resolve—progressing steadily, giving according to one’s capacity, and remaining cheerful and devoted rather than hesitant or calculating.
Vaiśaṃpāyana describes an ideal of meritorious giving: a comprehensive offering of valuable possessions (and even personal service with one’s family) to brāhmaṇas, framed as a disciplined, step-by-step pursuit carried out with faith and steadfastness.