Shloka 103
शृणोति श्रावयेद् वापि सततं चैव यो नर: । सर्वपापविनिर्मुक्तो वैष्णवं पदमाप्तनुयात्,जो मनुष्य सदा महाभारतको सुनता अथवा सुनाता रहता है वह सब पापोंसे मुक्त होकर भगवान् विष्णुके धामको जाता है
śṛṇoti śrāvayed vāpi satataṃ caiva yo naraḥ | sarvapāpavinirmukto vaiṣṇavaṃ padam āpnoti ||
Vaiśampāyana sprach: Wer fortwährend das Mahābhārata hört oder es beständig für andere vortragen lässt, wird von allen Sünden frei und erlangt die höchste Wohnstatt Viṣṇus. Der Vers deutet die anhaltende Hinwendung zur heiligen Erzählung als ethische Disziplin: Hören und Weitergeben der dharma-tragenden Überlieferung läutern das Handeln und führen zu Hingabe und Befreiung.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Regularly listening to, or facilitating the recitation of, the Mahābhārata is presented as a devotional and ethical practice that purifies one from sin and leads toward the highest spiritual goal—attainment of Viṣṇu’s supreme abode.
In the closing, fruit-of-listening (phalaśruti) style passage of the Svargārohaṇa section, Vaiśampāyana states the spiritual benefit of engaging with the epic through hearing or recitation, emphasizing its power to cleanse and elevate the listener/reciter.