Shloka 101
अलड्कार प्रदद्याच्च पाण्योर्वे भरतर्षभ । कर्णस्याभरणं दद्याद् धनं चैव विशेषत:,भरतश्रेष्ठ! इसके सिवा कथावाचकके लिये दोनों हाथोंके कड़े, कानोंके कुण्डल और विशेषत: धन प्रदान करे
alaṅkārān pradadyāc ca pāṇyor vai bharatarṣabha | karṇasyābharaṇaṁ dadyād dhanaṁ caiva viśeṣataḥ ||
Vaiśampāyana sprach: „O Stier unter den Bharatas, man soll auch Schmuck für die Hände spenden—Armreifen oder Spangen. Man soll ebenso einen Ohrschmuck geben, und vor allem soll man Reichtum geben.“ Der Vers deutet Großzügigkeit gegenüber dem Rezitator/Erzähler als dharmische Tat: die heilige Erzählung nicht nur mit Lob, sondern mit greifbaren Gaben zu ehren, mit besonderem Nachdruck auf materieller Unterstützung.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches dharmic generosity: honoring sacred narration and its transmitter through appropriate gifts—ornaments and, most importantly, financial support—so that the act of recitation and teaching is sustained and respected.
Vaiśampāyana continues prescribing what should be given as gifts (dakṣiṇā) in the context of honoring a reciter/storyteller: hand-ornaments, an ear-ornament, and especially wealth.