Shloka 6
धन-राजधर्म संवादः
Discourse on Wealth and Royal Duty
यो हााजिजीविषेद् भैक्ष्यं कर्मणा नैव कस्यचित् । समारम्भान् बुभूषेत हतस्वस्तिरकिंचन: । सर्वलोकेषु विख्यातो न पुत्रपशुसंहित:,जिसके कल्याणका साधन नष्ट हो गया है, जो निरा दरिद्र है, जिसकी संसारमें कोई ख्याति नहीं है, जो स्त्री-पुत्र और पशु आदिसे सम्पन्न नहीं है तथा जो असमर्थतावश अपने पराक्रमसे किसीके राज्य या धनको लेनेकी इच्छा नहीं कर सकता, उसी मनुष्यको भीख माँगकर जीवन-निर्वाह करनेकी अभिलाषा रखनी चाहिये
yo hājijīviṣed bhaikṣyaṁ karmaṇā naiva kasyacit | samārambhān bubhūṣeta hatasvastir akiñcanaḥ | sarvalokeṣu vikhyāto na putrapaśusaṁhitaḥ ||
Arjuna sprach: „Wer leben will, soll nicht um Almosen bitten, solange er noch imstande ist, sich durch eigene Arbeit zu ernähren. Sind jedoch seine Mittel zum Wohlergehen zerstört, ist er gänzlich verarmt, ohne Halt, ohne Ruf in der Welt, ohne Frau, Kinder, Vieh oder Besitz, und vermag er aus bloßer Unfähigkeit weder kühne Unternehmungen zu wagen noch mit Gewalt fremden Reichtum oder ein Königreich an sich zu reißen, dann darf selbst ein solcher Mensch mit Recht begehren, sich durch Betteln zu erhalten.“
अर्जुन उवाच