Shloka 7
Varṇāśrama-ācāra and Vikarma: Yudhiṣṭhira’s Inquiry on Safe Dharmas (शिवधर्मप्रश्नः)
चरितव्रद्वाचर्यस्य ब्राह्मणस्य विशाम्पते । भैक्षचर्यास्वधीकार: प्रशस्त इह मोक्षिण:,प्रजानाथ! जिसने ब्रह्मचर्यका पालन किया है, उस ब्रह्मचारी ब्राह्मणके मनमें यदि मोक्षकी अभिलाषा जाग उठे तो उसे ब्रह्मचर्य-आश्रमसे ही संन्यास ग्रहण करनेका उत्तम अधिकार प्राप्त हो जाता है
caritavratācāryasya brāhmaṇasya viśāmpate | bhaikṣacaryāsv adhikāraḥ praśasta iha mokṣiṇaḥ ||
Bhīṣma sprach: „O Herr des Volkes, für den Brāhmaṇa, der in disziplinierten Gelübden gelebt und die Lebensführung des brahmacarya bewahrt hat, gilt: Wenn das Verlangen nach Befreiung erwacht, dann wird es als angemessen gepriesen, dass er schon in diesem Leben das Recht hat, als Entsagender von Almosen zu leben. Mit anderen Worten: Wer die Zucht der Keuschheit bewahrt hat, darf bereits aus der brahmacarya-Stufe heraus den auf moksha gerichteten Bettelweg ergreifen.“
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A Brahmin who has faithfully maintained brahmacarya and disciplined vows is considered fully eligible, if motivated by liberation, to adopt the mendicant (bhaikṣa) life of renunciation—even directly from the brahmacarya stage—because such renunciation is praised as dharmically proper for a moksha-seeker.
In the Shanti Parva’s instruction on dharma, Bhishma addresses the king (Yudhishthira) and explains norms of life-stages and renunciation, stating that a disciplined brahmacārin Brahmin who turns toward moksha may rightly take up the alms-dependent renunciant path.