Shloka 24
Śara-śayyā-sthita-bhīṣma-saṃvāda-prastāvaḥ
The Prelude to Questioning Bhīṣma on the Bed of Arrows
जनार्दन! आपके निरन्तर चिन्तनसे मेरी शक्ति इतनी बढ़ गयी है कि मैं जवान-सा हो गया हूँ। आपके प्रसादसे अब मैं कल्याणकारी उपदेश देनेमें समर्थ हूँ ।। स्वयं किमर्थ तु भवान् श्रेयो न प्राह पाण्डवम् । कि ते विवक्षितं चात्र तदाशु वद माधव,माधव! तो भी मैं यह जानना चाहता हूँ कि आप स्वयं ही पाण्डुपुत्र युधिष्ठिरको कल्याणकारी उपदेश क्यों नहीं देते हैं? इस विषयमें आप क्या कहना चाहते हैं? यह शीघ्र बताइये
janārdana! tava nirantara-cintanena mama śaktir evaṁ vardhitā yathāhaṁ yuvā iva jātaḥ. tava prasādena idānīṁ kalyāṇakara-upadeśa-dāne samartho 'smi. svayaṁ kimarthaṁ tu bhavān śreyo na prāha pāṇḍavam? kiṁ te vivakṣitaṁ cātra tad āśu vada, mādhava.
Bhīṣma sprach: „O Janārdana, durch mein unablässiges Gedenken an dich ist meine Kraft so gewachsen, dass ich mich fühle, als wäre ich wieder jung. Durch deine Gnade bin ich nun fähig, Rat zu geben, der zum Wohlergehen führt. Doch möchte ich dies wissen: Warum sprichst du selbst nicht unmittelbar zum Pāṇḍava (Yudhiṣṭhira) über das, was wahrhaft heilsam ist? O Mādhava, sage mir schnell, was du in dieser Sache beabsichtigst.“
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that true instruction (śreyas) is best delivered under divine sanction and proper role: Bhīṣma attributes his renewed capacity to teach to Kṛṣṇa’s grace, and asks why Kṛṣṇa chooses to have Bhīṣma serve as the instructor—underscoring humility, devotion, and the ethics of authoritative counsel.
In Śānti Parva, after the war, Yudhiṣṭhira seeks guidance on dharma and governance. Bhīṣma, lying on the bed of arrows, prepares to instruct him. Here Bhīṣma addresses Kṛṣṇa, saying that meditation on him has restored his vigor and asking why Kṛṣṇa does not personally give Yudhiṣṭhira the beneficial teaching, requesting Kṛṣṇa’s intention.