Shloka 42
Āścarya-kathana: Brāhmaṇa–Nāga Dialogue on Sūrya (Vivasvat) and the ‘Second Sun’ Phenomenon
वीरणकश्चाप्यधीत्यैनं रैभ्याय मुनये ददौ । रैभ्य: पुत्राय शुद्धाय सुव्रताय सुमेधसे,वीरणने इसका अध्ययन करके रैभ्यमुनिको उपदेश दिया। रैभ्यने उत्तम व्रतका पालन करनेवाले श्रेष्ठ बुद्धिसे युक्त धर्मात्मा एवं शुद्ध आचार-विचारवाले अपने पुत्र दिक्पाल कुक्षिको इसका उपदेश दिया। तदनन्तर नारायणके मुखसे निकला हुआ यह सात्वत धर्म फिर लुप्त हो गया
vaiśampāyana uvāca |
vīraṇakaś cāpy adhītyainaṃ raibhyāya munaye dadau |
raibhyaḥ putrāya śuddhāya suvratāya sumedhase ||
Vaiśampāyana sprach: Auch Vīraṇaka überlieferte, nachdem er diese Lehre studiert hatte, sie dem Weisen Raibhya. Raibhya wiederum lehrte sie seinen Sohn — rein im Wandel, standhaft in den Gelübden und von hervorragendem Verständnis. So wurde dieser Sātvata-Dharma, von dem man sagt, er sei aus Nārāyaṇas eigenem Mund hervorgegangen, durch würdige Empfänger weitergegeben; doch mit der Zeit wurde er abermals verdunkelt.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes that sacred dharma—here identified as Sātvata dharma associated with Nārāyaṇa—must be preserved through disciplined study and responsible transmission to qualified, ethically pure recipients (śuddha, suvrata, sumedhas).
Vaiśampāyana recounts a chain of transmission: Vīraṇaka learns the doctrine and teaches it to the sage Raibhya; Raibhya then teaches it to his worthy son. The broader context notes that despite such transmission, the teaching later becomes obscured or lost.