Shloka 14
Nāga-āyatana-darśana-pratīkṣā — The Brāhmaṇa’s Request and Waiting on the Gomatī
तपोनिधे त्वयोक्त हि नारायणकथाश्रयम् । स ईशो भगवान् देव: सर्वभूतात्मभावन:,तपोनिधे! आपने भगवान् नारयणकी कथासे सम्बन्ध रखनेवाली जो बातें कही हैं, वे सब इस ग्रन्थकी सारभूत हैं। सबके ईश्वर भगवान् नारायणदेव सम्पूर्ण भूतोंको उत्पन्न करनेवाले हैं
Janamejaya uvāca |
Taponidhe tvayokta hi nārāyaṇa-kathāśrayam |
Sa īśo bhagavān devaḥ sarva-bhūtātma-bhāvanaḥ ||
Janamejaya sprach: „O Schatz der Askese, was du gesagt hast—gegründet auf der heiligen Erzählung von Nārāyaṇa—ist wahrlich das Wesen dieser Lehre. Jener Herr, der Erhabene, der Gott, ist der Souverän über alle; er lässt das innere Selbst jedes Wesens entstehen und erhält es.“
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse affirms that discourse rooted in Nārāyaṇa’s sacred narrative is the essence of the teaching, and it identifies Nārāyaṇa as the supreme sovereign who generates and sustains the inner self of all beings—grounding ethics and dharma in devotion to the highest Lord.
Janamejaya addresses a revered ascetic (taponidhi), acknowledging that the sage’s exposition—centered on Nārāyaṇa—captures the heart of the text, and he summarizes Nārāyaṇa’s status as the Lord of all and the source of all beings.