Shloka 65
अध्याय ३३७ — ज्ञानमार्ग-वैविध्यप्रश्नः तथा व्यासस्य नारायणोद्भवकथा
Systems of Knowledge and Vyāsa’s Nārāyaṇa-Origin
महीतलादू गत: स्थान ब्रह्मण: समनन्तरम् । परां गतिमनुप्राप्त इति नैप्लेकमज्जसा,नृपश्रेष्ठी सदा धर्मपर अनुराग रखनेवाले सत्यधर्मपरायण राजा उपरिचर भूमिके भीतर प्रवेश करके भी निरन्तर नारायण-मन्त्रका जप करते हुए भी उन्हींकी आराधनामें तत्पर रहते थे। अतः उन्हींकी कृपासे वे पुन: ऊपरको उठे और भूतलसे ब्रह्मलोकमें जाकर उन्होंने परम गति प्राप्त कर ली। अनायास ही उन्हें निष्ठावानोंकी यह उत्तम गति प्राप्त हो गयी
mahītalād ū gataḥ sthānaṁ brahmaṇaḥ samanantaram | parāṁ gatim anuprāpta iti naiplekam ajjasā ||
Der Deva sprach: „Nachdem er die Oberfläche der Erde verlassen hatte, gelangte er unmittelbar darauf zur Stätte Brahmās; so erreichte er das höchste Ziel—Naipleka—ohne Mühsal.“ Im Zusammenhang der Erzählung wird berichtet, dass der rechtschaffene König Uparicara, unbeirrbar dem Dharma zugetan und stets im Gottesdienst durch das Nārāyaṇa-Mantra versunken, selbst nachdem er in die Erde eingegangen war, unablässig im Japa und in der Verehrung verharrte. Durch göttliche Gnade wurde er wieder emporgehoben und zog aus der irdischen Sphäre nach Brahmaloka, wo er den höchsten Zustand erlangte, der den Standhaften vorbehalten ist.
देव उवाच