Shloka 153
नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
आसीत् किल महाराज शुकाभिपतने तदा । महाराज! देवता, गन्धर्व, ऋषि, यक्ष, राक्षस और विद्याधरोंने उनका पूजन किया। वहाँसे शुकदेवजीके ऊपर उठते समय उनके चढ़ाये हुए दिव्य पुष्पोंकी वर्षसे वहाँ सब ओरका सारा आकाश छा गया
āsīt kila mahārāja śukābhipatane tadā | mahārāja! devatā gandharva ṛṣi yakṣa rākṣasa ca vidyādharaś ca tān apūjayan | tataḥ śukadevasya ūrdhvaṃ samutthitasya teṣāṃ divyapuṣpavṛṣṭyā sarvato gaganaṃ samantāc chāditam abhavat |
Bhishma sprach: „O großer König, man sagt, dass damals, als Śuka im Begriff war aufzubrechen, die Götter, Gandharvas, Weisen, Yakṣas, Rākṣasas und Vidyādharas ihn mit Verehrung ehrten. Und als Śukadeva von jenem Ort emporstieg, breitete sich ein Regen himmlischer Blumen, die sie dargebracht hatten, überall aus, sodass der ganze Himmel in alle Richtungen wie bedeckt erschien.“
भीष्म उवाच
Educational Q&A
True spiritual attainment commands reverence beyond social or worldly rank: even diverse celestial orders honor the realized sage. The shower of divine flowers symbolizes recognition of inner purity, renunciation, and steadfast dharma.
Bhishma recounts a traditional episode: as Śukadeva departs by rising upward, gods and other celestial beings worship him and offer celestial flowers, whose shower fills and covers the sky in all directions.